ช่องอักษรเบรลล์ที่มีจุด 2, 4, 5 และ 7

อ่านได้ตามรหัสเบรลล์ที่ใช้ “จุดเบรลล์ 2457” ระบุตำแหน่งของจุดที่นูนขึ้น ยูนิโคด ซึ่งเป็นมาตรฐานเข้ารหัสข้อความดิจิทัล เก็บรูปแบบนี้ไว้ ส่วนรหัสเบรลล์หรือระบบสัญกรณ์ของแต่ละภาษาจะกำหนดความหมายให้ บางครั้งต้องดูช่องเบรลล์ข้างเคียงด้วย

อักษรเบรลล์พัฒนามาจากระบบเขียนกลางคืนทางทหารของชาร์ล บาร์บิเยร์ ซึ่งเป็นรหัสจุดสัมผัสสำหรับอ่านข้อความในที่มืด ในปี 1824 หลุยส์ เบรลล์พัฒนาเซลล์ 6 จุดแบบกะทัดรัดที่อ่านด้วยปลายนิ้วได้ สิ่งพิมพ์ของเขาในปี 1829 ยังมีสัญกรณ์ดนตรีด้วย อักษรเบรลล์ 8 จุดเพิ่มตำแหน่งที่ 7 และ 8 เพื่อแยกอักขระได้มากขึ้น

ทำไม ⡚ จึงดูต่างกันในแต่ละแบบอักษร?

รูปลักษณ์ของจุดอาจเปลี่ยนไปตามแบบอักษร ขนาดและระยะห่างของจุดอาจต่างกัน ทำให้จุดที่ 7 มองเห็นได้ยากขึ้น ซอฟต์แวร์ที่รองรับเบรลล์ยังต้องใช้รหัสที่เกี่ยวข้องเพื่อตีความอักขระนี้