อักษรจาม มา

ꨠ คือพยัญชนะจาม ma ที่มีสระพื้นฐานประจำตัว อักษรอาคัรทระเป็นระบบเขียนจามแบบดั้งเดิม พยัญชนะแต่ละตัวมีสระพื้นฐาน และเครื่องหมายสระสามารถเปลี่ยนสระนั้นได้ เครื่องหมายเหล่านี้อาจอยู่หน้าหรือหลังพยัญชนะ หรืออยู่ด้านบนหรือด้านล่าง ต้องอ่านทั้งพยางค์จึงจะทราบเสียง

จารึกหินที่Đông Yên Châu ซึ่งกำหนดอายุไว้ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ได้รับการอธิบายว่าเป็นหลักฐานลายลักษณ์อักษรที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังเหลืออยู่ในภาษาออสโตรนีเซียน หินจารึกอีกชิ้นจากแคว้นจามปาบันทึกการถวายสิ่งของแก่กษัตริย์เป็นภาษาสันสกฤต ต่อมา ต้นฉบับบนใบตาลและกระดาษบันทึกการศึกษาศาสนา ประวัติศาสตร์ และวรรณกรรม

ทำไมการเขียนภาษาจามจึงต่างกันตามชุมชน?

อักษรอาคัรทระแบบดั้งเดิมสืบมาจากพราหมี ซึ่งเป็นระบบเขียนโบราณของอินเดีย ผ่านสายปัลลวะ-กรันถะ มีความเกี่ยวข้องทางประวัติศาสตร์กับอักษรเขมรและอักษรไทย และยังมีการเปรียบเทียบอย่างใกล้ชิดกับอักษรบาหลีด้วย นี่คือความเชื่อมโยงระหว่างระบบเขียน ไม่ได้หมายความว่าจะใช้ตัวอักษรแทนกันได้

อักษรอาหรับเข้ามาในชุมชนจามอย่างช้าที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ชุมชนจามตะวันตกบางแห่งเขียนด้วยอักษรญาวี ซึ่งมีพื้นฐานจากอักษรอาหรับ ส่วนชุมชนอิหม่ามซันใช้อักษรกะ-คะ ธรรมเนียมการสะกดภาษาจามจึงแตกต่างกันไปตามชุมชน บริบทของระบบเขียนจึงสำคัญเมื่ออ่านข้อความที่ไม่คุ้นเคย