Bronvorm van 精

Het is een bronspecifieke vorm van 精, geen apart woord.

Het teken 精 wordt gebruikt in het Chinese en Japanse schrift. Afhankelijk van het woord kan het essentie, geest, zaad of iets fijns of verfijnds betekenen. Japanse naslagwerken kunnen 精 behouden wanneer de exacte tekenvorm uit de bron van belang is.

Een woordenboek uit de Han-periode, de Shuowen Jiezi, verklaarde 精 als geselecteerde rijst en bouwde het op uit het teken voor rijst en 青 als klankdeel. Het variantenwoordenboek van het Taiwanese ministerie van Onderwijs beschrijft een andere vorm als een geregulariseerde versie van het zegelschrift, een oude stijl voor zegels en inscripties; 精 weerspiegelt een verandering uit het ambtelijke schrift. Die geschiedenis hoort bij 精; 精 bewaart een latere bronkoppeling.

Waarom wordt 精 精?

Unicode-normalisatie zet 精 om in 精.

Unicode houdt FA1D als apart codepunt aan, zodat tekst uit een brontabel kan behouden uit welke vermelding die afkomstig is. De bronkoppeling verbindt FA1D met IBM JTFA1D en met U+7CBE 精.

NFC, NFD, NFKC en NFKD zetten 精 allemaal om in 精. Daarna kan software FA1D niet meer terughalen uit de genormaliseerde tekst; lettertypen kunnen de twee vormen hetzelfde of verschillend weergeven.

Hoe voer ik 精 in en bewaar ik het?

Bewaar de oorspronkelijke tekenreeks voordat je normaliseert.

Voer U+FA1D in met een Unicode-kiezer die codepunten accepteert; Japanse omzetting vanuit een lezing kan in plaats daarvan 精 aanbieden.

Een Japanse variatiereeks voor een tekenvorm, 精 + U+FE00, vraagt om een specifieke glyph wanneer het lettertype en de software dit ondersteunen. Het is een verzoek om een tekenvorm, niet het aparte codepunt U+FA1D.