Combinatie-acute onder

In oudere IPA gaf het een laag stijgende toon aan. Het Internationaal Fonetisch Alfabet (IPA) is een systeem om spraakklanken op te schrijven; hier laat het teken zien dat een lettergreep laag begint en in toonhoogte stijgt. Een IPA-transcriptiehandboek uit 1921 vermeldt dit gebruik.

De IPA liet deze notatie vallen bij de herziening van Kiel in 1989. De tabel uit 2026 gebruikt toonletters zoals ˩˧ voor hetzelfde toonverloop. De reeks geeft opeenvolgende toonhoogten aan: eerst laag, daarna hoger.

Andere beschrijvingen kennen het teken een lokale betekenis toe: het komt voor in beschrijvingen van het Hupda, een taal, en in sommige historische transcripties van Baltische talen. Dat zijn specifieke transcriptieafspraken; het teken heeft dus niet in elk systeem dezelfde vaste betekenis.

Hoe zet ik dit teken onder de juiste letter?

Zet het direct achter de letter die het wijzigt. In e̗ volgt het teken op e en staat het eronder. Combinatietekens gelden voor het voorafgaande teken; staat er een ander teken of een spatie tussen, dan hecht het zich daaraan. Aan het begin van een tekst heeft het geen basisletter. Een lettertype kan het alleen tonen of een gestippelde cirkel als vervanging gebruiken.

Het teken heeft geen eigen breedte en neemt dus geen aparte plek in de tekst in. Bij bewerken of afbreken blijft het meestal bij de basisletter. Lettertypen plaatsen het met behulp van ankerpunten; een letter met een neerhaal of een ander teken eronder kan het verschuiven. Bekijk de hele reeks van letter en teken, want los is het moeilijk te herkennen.