Łączony znak obniżenia pod literą

Oznacza wariant wymowy litery podstawowej.

W MAF znak pod samogłoską oznacza jej niższą lub bardziej otwartą wersję, jak w o̞. Pod spółgłoską szczelinową może wskazywać przejście w stronę spółgłoski aproksymantycznej — wymawianej płynnym strumieniem powietrza i z mniejszym tarciem. Doprecyzowuje wymowę bez dodawania nowej litery.

Pierwszy alfabet MAF pochodzi z 1888 roku. Na historycznej tablicy widać wolnostojące znaki T skierowane w górę i w dół pod symbolami w 1947 roku; według stanu na 2026 rok tablica nie datuje tej dokładnej postaci łączącej.

Dlaczego pokrewny znak T znajduje się nad literą?

Znak nad literą należy do innej tradycji zapisu.

Transkrypcje Johna Peabody’ego Harringtona używają znaku T nad literą, aby oznaczyć średnią wysokość tonu w języku karuk. Znak nad literą proponowano też w MAF, gdy jej dolne wydłużenie nie zostawia miejsca pod spodem. Te zastosowania nie zmieniają znaczenia obniżenia przypisanego temu dolnemu znakowi.

Jak wpisać znak obniżenia MAF?

Najpierw wpisz literę podstawową, a potem znak łączący.

Znaki łączące następują po literze podstawowej, jak w o̞. Sam znak może wyświetlić się z kropkowanym kółkiem albo nie mieć użytego położenia. Edytory fonetyczne Praat używają o\Tv, a pakiet TIPA dla LaTeX stosuje \textlowering.

Nawet poprawna sekwencja może wyglądać na odłączoną, zbyt nisko lub nietypowo dużą w danym kroju pisma. Krój i system składu ustalają położenie i rozmiar; sprawdź znak w kroju przeznaczonym do publikacji.