Spijkerschriftteken AB

Er is geen vaste vertaling; de context bepaalt de waarde.

In het Soemerisch kan het teken een woord, lettergreep of klankwaarde weergeven. Tekenlijsten vermelden lezingen zoals ab voor ‘zee’ of ‘raam’; aan het teken alleen kun je niet zien welke bedoeld is.

In wetenschappelijke transliteratie is AB de naam van het teken of een Soemerisch woordteken (een Sumerogram) in een Akkadische tekst; ab met kleine letters geeft meestal een lezing aan. Dit is een schrijfconventie, geen ander teken.

Hoe ontwikkelde 𒀊 zich?

Het groeide uit vroege beeldschriftvormen en was geen eenmalige uitvinding.

Herkenbare voorlopers van dit teken staan op vroege Soemerische kleitabletten uit Uruk, rond 3100 v.Chr. Die tabletten legden praktische rekeningen vast; een wetenschappelijke grammatica noemt ook áb, ‘koe’, als een waarde voor concrete voorwerpen in dat vroege systeem. Dat bewijst niet dat ‘koe’ de vaste oorsprong van dit teken was.

Schrijvers drukten rietstiften in klei en maakten zo wigvormige afdrukken; de vormen en richtingen veranderden door tijd en plaats. Het spijkerschrift werd later aangepast voor het Akkadisch, een andere oude taal uit Mesopotamië, en andere talen. Een teken kon een woord, lettergreep of overgenomen Soemerisch woordteken weergeven.

Is 𒀊 hetzelfde als 𒀖?

Nee: 𒀖 is een apart teken, geen lettertypevariant van 𒀊.

De wetenschappelijke naam AB₂ duidt een ander spijkerschriftteken aan. Een lettertype kan tekens in stijlen uit verschillende perioden weergeven, maar een andere omtrek verandert de gecodeerde identiteit niet vanzelf.

Bij het lezen van een passage horen teken, taal, periode en omringende tekens bij elkaar. Het losse teken vertelt niet welke waarde in een oude tekst bedoeld is.