พยางค์ฮันกึล Dduc

เป็นบล็อกพยางค์ฮันกึล ไม่ใช่ข้อความที่มีความหมายในตัวเอง

ส่วนประกอบคือ ㄸ ซึ่งเป็นพยัญชนะต้นที่ออกเสียงเกร็ง, ㅜ ซึ่งเป็นสระเสียงอู และ ㅈ ซึ่งเป็นพยัญชนะท้าย ในการออกเสียง 뚳 ตัว ㅈ ท้ายพยางค์จะปิดเป็นเสียง “ต” สั้น ๆ โดยไม่ปล่อยลม “Dduc” เป็นชื่อที่ Unicode สร้างจากส่วนประกอบ ไม่ใช่คำแปลภาษาเกาหลี

ฮันกึลได้รับการออกแบบในเกาหลีสมัยพระเจ้าเซจงเมื่อปี 1443 เพื่อใช้เขียนภาษาเกาหลี ก่อนหน้านั้น ผู้เขียนชาวเกาหลีดัดแปลงอักษรจีนด้วยวิธีอย่าง Idu, Gugyeol และ Hyangchal ราชสำนักตั้งชื่อระบบอักษรนี้ว่า Hunminjeongeum (“เสียงที่ถูกต้องเพื่อสอนประชาชน”); หนังสืออธิบายที่ตีพิมพ์ในปี 1446 อธิบายการออกแบบ

พิมพ์ 뚳 อย่างไร?

บนแป้นพิมพ์ QWERTY ให้กด Shift+E แล้วกด N และ W

เมื่อเปิดการป้อนภาษาเกาหลีแบบ 2-set บน QWERTY ลำดับนี้จะป้อน ㄸ, ㅜ และ ㅈ แล้วระบบป้อนข้อมูลจะรวมเป็นบล็อกเดียว หากเห็นตัวอักษรละติน ให้เปลี่ยนแหล่งป้อนข้อมูลเป็นภาษาเกาหลีแบบ 2-set

ทำไมระบบอักษรนี้จึงมีหลายชื่อ?

ชื่อของระบบอักษรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา

ระบบนี้ยังเคยเรียกว่า Jeongeum, Eonmun หรือ Banjeol และต่อมาเรียกว่า Gukmun หรือ Gukseo ชื่อ “Hangeul” เริ่มใช้กันอย่างแพร่หลายภายในปี 1928

เกาหลีใต้และเกาหลีเหนือเลือกใช้ชื่อต่างกัน คือ Hangul และ Choseongul ตามลำดับ Jeongum เป็นชื่อกลางที่เป็นกลางทางการเมือง