พยางค์ฮันกึล Dwelb

พยางค์นี้ไม่มีความหมายตายตัวเมื่ออยู่ลำพัง คำภาษาเกาหลีที่มีพยางค์นี้เป็นส่วนประกอบจะเป็นตัวกำหนดความหมาย

พระเจ้าเซจงทรงออกแบบฮันกึลเพื่อให้อ่านและเขียนภาษาเกาหลีได้ง่ายขึ้น อีดู กูกยอล และฮยังชัลเป็นวิธีเขียนภาษาเกาหลีแบบเก่าที่ใช้ตัวอักษรจีน พงศาวดารเซจงกล่าวถึงฮันกึลในปี 1443 ส่วนหนังสือฮุนมินจองอึมอธิบายหลักการในปี 1446 ฮันกึลใช้ควบคู่กับอักษรจีน ต่อมาเป็นอักษรทางการในปี 1894 และสูญเสียสถานะนั้นหลังญี่ปุ่นผนวกเกาหลีในปี 1910; มีการประกาศมาตรฐานการสะกดฮันกึลแบบรวมในปี 1933

ทำไมจึงปรับรูปแบบ 뒓?

การปรับรูปแบบเปลี่ยนวิธีจัดเก็บ ไม่ได้เปลี่ยนข้อความ

Unicode แยก 뒓 เป็น ᄃ + ᅰ + ᆲ ได้แก่ พยัญชนะต้น สระ และกลุ่มพยัญชนะท้าย จาโมเหล่านี้ (ตัวอักษรฮันกึล) รวมกลับเป็นบล็อกเดียว และการขึ้นบรรทัดใหม่จะไม่ตัดพยางค์ออกจากกัน