พยางค์ฮันกึล 녃

นี่คือหนึ่งพยางค์ฮันกึล จึงต้องอาศัยบริบทของคำในการอ่าน

บล็อกพยางค์ฮันกึลประกอบด้วยตัวอักษรเดี่ยวที่เรียกว่าจาโม พยางค์นี้มีพยัญชนะต้น ㄴ สระ ㅕ และกลุ่มพยัญชนะท้ายสองตัว ㄳ เมื่อแยกตามรูปแบบยูนิโคด ส่วนประกอบเหล่านี้คือ ᄂ + ᅧ + ᆪ

กลุ่ม ㄳ เปลี่ยนเสียงตรงรอยต่อระหว่างพยางค์: ท้ายคำหรือก่อนพยัญชนะตัวอื่น จะมีเพียงพยัญชนะตัวแรกปิดพยางค์ แต่ก่อนสระ พยัญชนะตัวที่สองจะย้ายไปยังพยางค์ถัดไป

ทำไมตัวอักษรฮันกึลจึงจัดเป็นบล็อก?

บล็อกเหล่านี้รวมตัวอักษรเพื่อสร้างพยางค์ภาษาเกาหลี

บันทึกเก่าแก่ที่สุดที่ทราบเกี่ยวกับการสร้างฮันกึลมีอายุถึงปี 1443 บันทึกนั้นอธิบายการวางตัวอักษรไว้ในตำแหน่งต้น กลาง และท้ายเพื่อประกอบเป็นพยางค์ คู่มืออธิบายระบบเขียนใหม่นี้ตีพิมพ์ในปี 1446

ระบบเขียนนี้ตั้งใจทำให้การเขียนและการเรียนภาษาเกาหลีง่ายกว่าการใช้ตัวอักษรจีนที่ใช้เขียนภาษาเกาหลีในเวลานั้น มาตรฐานการสะกดสมัยใหม่พัฒนาจากร่างปี 1933 และปรับแก้บางส่วนในปี 1988 นักวิชาการบางคนเสนอความเชื่อมโยงกับอักษรพัคปา ซึ่งเป็นอักษรเหลี่ยมที่ประกาศใช้ในปี 1269 สำหรับภาษาต่าง ๆ ภายใต้การปกครองของราชวงศ์หยวน แต่เรื่องนี้ยังเป็นสมมติฐาน ไม่ใช่หลักฐานยืนยันสายกำเนิด