ทัณฑะกาวี

ใช้แบ่งวลี บทกวี หรือส่วนของข้อความ อักษรกาวีพัฒนามาจากอักษรปัลลวะที่เก่ากว่า จารึกพลุมปุงกันบนเกาะชวาซึ่งมีอายุราว ค.ศ. 750 เป็นหลักฐานเก่าแก่ที่สุดที่มีการอ้างถึง ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 16 มีการใช้อักษรกาวีเขียนภาษาชวาโบราณ ภาษาสันสกฤต ภาษามลายูโบราณ ภาษาบาหลีโบราณ และภาษาซุนดาโบราณ ในช่วงแรกใช้บันทึกการมอบที่ดินและพระราชโองการ ต่อมารูปแบบในงานวรรณกรรมมีลวดลายประณีตขึ้น อักษรบาหลี อักษรบาตัก อักษรชวา และอักษรลอนตาราเป็นอักษรที่สืบทอดจากกาวี ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ความสนใจที่กลับมาอีกครั้งทำให้มีการใช้กาวีในโพสต์บนสื่อสังคมเพื่อเขียนภาษาชวาสมัยใหม่และภาษาอินโดนีเซีย