Mandaïsche letter Ap

De letter geeft de p-klank weer, zoals in „pan“. In beschrijvingen van het Mandaïsche alfabet heet deze letter pa. Het Mandaïsche schrift loopt van rechts naar links en deze letter geeft een klank binnen een woord weer.

De Mandaeïsche gemeenschap ontwikkelde het schrift om klassiek Mandaeïsch te schrijven, vooral voor de liturgie. De lettervolgorde zet de oudere volgorde van Aramese schriften voort. Deskundigen verbinden de vormen met schrift uit Elymais en Characene, twee oude gebieden waar officiële schrijfwijzen uit de Parthische tijd lokale schriften beïnvloedden.

Waarom verandert Mandaïsche pa van vorm?

Buurletters veranderen de vorm wanneer de letter zich met een woord verbindt. Mandaïsch loopt van rechts naar links en pa verbindt aan beide kanten. De losse vorm en de vormen die rechts, aan beide kanten of links verbonden zijn, kunnen er anders uitzien maar zijn dezelfde letter.

Een klein klankteken eronder, het affricatieteken, verandert de uitspraak van de p in „pan“ in de f van „fiets“. De vorm met het teken staat in ࡐ࡙.

De oudste magische teksten dateren uit de derde of vierde eeuw na Christus. Vroege documenten bevatten bezweringen — geschreven formules — op loden rollen en terracotta kommen. Over de oorsprong van het schrift bestaat verschil van inzicht: één uitleg plaatst die rond de tweede eeuw na Christus; andere laten ontwikkeling tussen de tweede en zevende eeuw na Christus toe, uit cursief Aramees of officieel Parthisch schrift.