อักษรอัปในอักษรแมนดาอิก

แทนเสียง ป ในภาษาไทย คำอธิบายอักษรแมนดาอิกเรียกตัวนี้ว่า pa อักษรแมนดาอิกเขียนจากขวาไปซ้าย และตัวนี้ใช้แทนเสียงภายในคำ

ชุมชนแมนดาอิกพัฒนาระบบอักษรนี้เพื่อเขียนภาษาแมนดาอิกคลาสสิก โดยเฉพาะสำหรับพิธีกรรม ลำดับอักษรสืบทอดลำดับเก่าของอักษรอาราเมอิก นักวิชาการเชื่อมโยงรูปอักษรกับงานเขียนในเอลิไมส์และคาราซีน ซึ่งเป็นดินแดนโบราณสองแห่งที่รูปแบบการเขียนราชการสมัยพาร์เธียส่งอิทธิพลต่ออักษรท้องถิ่น

ทำไมรูปของ pa ในอักษรแมนดาอิกจึงเปลี่ยนไป?

อักษรข้างเคียงทำให้รูปเปลี่ยนเมื่อเชื่อมกันในคำ อักษรแมนดาอิกเขียนจากขวาไปซ้าย และ pa เชื่อมกับตัวอักษรได้ทั้งสองด้าน รูปเดี่ยว รูปที่เชื่อมด้านขวา เชื่อมทั้งสองด้าน หรือเชื่อมด้านซ้ายอาจดูต่างกัน แต่เป็นอักษรตัวเดียวกัน

เครื่องหมายเสียงเล็ก ๆ ใต้ตัวอักษรเรียกว่าเครื่องหมายแอฟริเคชัน ทำให้เสียงเปลี่ยนจาก ป เป็น ฟ รูปที่มีเครื่องหมายคือ ࡐ࡙

ข้อความเวทมนตร์ที่เก่าแก่ที่สุดมีอายุอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 หรือ 4 เอกสารยุคแรกมีคาถา ซึ่งเป็นสูตรข้อความที่เขียนลงบนม้วนตะกั่วและชามดินเผา ต้นกำเนิดของอักษรยังเป็นที่ถกเถียงกัน คำอธิบายหนึ่งระบุว่าเกิดขึ้นราวคริสต์ศตวรรษที่ 2 ส่วนคำอธิบายอื่นเปิดทางให้พัฒนาจากอักษรอาราเมอิกแบบหวัดหรือการเขียนราชการสมัยพาร์เธียในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 2 ถึง 7