เพจเจอร์

ส่วนใหญ่เป็นเครื่องรับทางเดียวที่ดังปี๊บแล้วแสดงเบอร์ เพจเจอร์แบบดั้งเดิมโทรออกไม่ได้และส่งอะไรไม่ได้ คนที่ต้องการตัวคุณโทรไปที่ศูนย์เพจแล้วฝากเบอร์ไว้ กล่องเล็ก ๆ ที่เอวคุณก็ดังและโชว์เบอร์นั้น จากนั้นคุณต้องไปหาโทรศัพท์เอง รุ่นหลัง ๆ แสดงข้อความสั้นได้ และบางรุ่นตอบกลับได้ด้วย แต่แนวคิดเหมือนเดิม: มันบอกว่ามีคนตามหาคุณ

ช่วงยุค 80 ถึง 90 เพจเจอร์แพร่จากหมอและช่างไปสู่เซลส์ พ่อค้ายาในหนัง และสุดท้ายก็วัยรุ่น ซึ่งหลายคนได้มันเป็นอุปกรณ์ชิ้นแรกของตัวเอง ในไทยยุคนั้นคนจำได้จากบริการอย่างโฟนลิงก์และแพคลิงก์ที่คุณโทรไปบอกโอเปอเรเตอร์ให้ส่งข้อความ เมื่อมือถือเข้ามาแทนที่ในต้นยุค 2000 คนส่วนใหญ่ก็ไม่ต้องใช้มันอีก อิโมจินี้จึงอ่านได้ว่าเป็นของเก่าจากยุคนั้น

เพราะจอส่วนใหญ่แสดงได้แค่ตัวเลข คนจึงคิดรหัสตัวเลขขึ้นมา ในสหรัฐฯ «143» แปลว่า «I love you» (จำนวนตัวอักษรของแต่ละคำ) และ «07734» อ่านกลับหัวได้เป็น «hello» ส่วนในญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ รหัสตัวเลขกลายเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมเพจเจอร์ของวัยรุ่น

มีคนส่ง 📟 มาให้ หมายความว่าอะไร?

ส่วนใหญ่คือ «ตอบหน่อย» หรือไม่ก็อ้างถึงยุค 90 ถ้าคุณเงียบหายไปนาน มุกคือ «จะตามตัวนายต้องใช้เพจเจอร์แล้ว» เป็นการสะกิดเบา ๆ ไม่ใช่สัญญาณเตือนภัย เว้นแต่ข้อความรอบ ๆ จะบอกเป็นอย่างอื่น

ถ้าอยู่กับเรื่องเทปคาสเซ็ต อินเทอร์เน็ตหมุนโทรศัพท์ หรือมือถือฝาพับ ก็คือความคิดถึงล้วน ๆ ถ้าอยู่กับเรื่องโรงพยาบาลหรือตารางเวร ก็ตรงตัว: หมอ พยาบาล และช่างเทคนิคบางสายยังถูกเพจเรียกอยู่ และ «คืนนี้ถือเพจ» หมายถึงอยู่เวรออนคอล โปรแกรมเมอร์ที่อยู่เวรก็พูดว่า «โดนเพจ» เวลามีแจ้งเตือนเรียกตัว อิโมจินี้ไม่มีความหมายหยาบคายที่เป็นที่รู้กัน