อักษรรูน G

รูนนี้เขียนเสียง g ซึ่ง kaun เดิมใช้แทนเสียง k ได้ด้วย

การเติมจุดหรือขีดบน ᚴ ทำให้เกิดรูป stung kaun (“kaun ที่มีเครื่องหมาย”) และแยกค่าเสียง g ออกจาก k

รูนเกิดขึ้นในหมู่ผู้พูดภาษาเจอร์แมนิก น่าจะอยู่ทางตอนใต้ของสแกนดิเนเวีย ในคริสต์ศตวรรษที่ 1 หรือ 2 รูปแบบได้รับอิทธิพลจากอักษรโรมัน และเส้นมุมต่าง ๆ เหมาะสำหรับการสลัก จารึกยุคแรกบางชิ้นจากคริสต์ศตวรรษที่ 2 หรือ 3 ระบุชื่อเจ้าของหรือช่างทำ บอกชื่อสิ่งของ หรือมีข้อความสั้น ๆ

บทกวีรูนยุคกลางเป็นกลอนช่วยจำชื่อรูนในบริบทคริสต์ศาสนา ไม่ใช่คู่มืออ่านจารึกทุกชิ้น ฟอนต์อาจวาด ᚵ ต่างกันได้โดยที่ตัวอักษรยังเป็นตัวเดิม