อักษรรูนเอ็ง

ใช้แทนเสียง ง ท้ายพยางค์ เช่นในคำว่า «ทาง» อักษรรูนเอ็งเขียนเสียงนี้ไว้ภายในคำ รูนเคยใช้เขียนภาษาในตระกูลเจอร์แมนิก และรูปร่างกับค่าของเสียงแตกต่างกันไปตามภูมิภาคและยุคสมัย

ตัวอย่างเก่าแก่ที่สุดของรูปอักษรนี้ที่ยังหลงเหลือและเป็นที่รู้จัก อยู่บนหัวเข็มขัดจากคริสต์ศตวรรษที่ 5 ในประเพณีเจอร์แมนิกตะวันออก จารึก marᚶᛍ มีคำอ่านที่เสนอไว้หลายแบบ เช่น mārings คำที่เกี่ยวกับคนขี่ม้า «คนแห่งหนองบึง» หรือชื่อชนเผ่า แต่ยังไม่มีคำอ่านใดอธิบายจารึกทั้งหมดได้

เมื่อถึงยุคกลาง การเขียนด้วยรูนได้พัฒนาเป็นหลายประเพณี รวมถึง Futhorc ของแองโกลแซกซอนและ Futhork ยุคกลาง ซึ่งเป็นชื่อของระบบการเขียนคนละแบบ «รูน» จึงไม่ได้หมายถึงชุดตัวอักษรชุดเดียวที่ตายตัว

ᚶเป็นรูนเดียวกับ ᛝ หรือไม่?

ไม่ใช่ เป็นรูนคนละตัวจากประเพณีที่เกี่ยวข้องกัน ᛝ เรียกว่า Ing ใน Futhorc ของแองโกลแซกซอน ส่วน ᚶ เรียกว่า Eng และ ᛜ เป็นอีกตัวหนึ่ง ซึ่งมักเชื่อมโยงกับ Ingwaz ใน Futhark ยุคเก่า

ชื่อและคำอธิบายเรื่องเสียงมีส่วนที่ทับซ้อนกัน แต่ใช้ตัวอักษรแทนกันไม่ได้ การถอดอักษรควรคงรูปที่ใช้ในจารึกหรือระบบการเขียนที่กล่าวถึง