รูปมือ SignWriting: นิ้วหัวแม่มือชี้ไปด้านข้าง

ใช้ระบุรูปมือหนึ่งแบบ ไม่ใช่เครื่องหมายมือที่สมบูรณ์

𝢀 อยู่ใน ISWA (อักษร SignWriting สากล หรือชุดสัญลักษณ์ของระบบนี้) และระบุรูปมือแบบหักข้อที่นิ้วหัวแม่มือชี้ไปด้านข้าง ไม่ได้มีความหมายเป็นคำใดคำหนึ่งตายตัว การอ่านต้องอาศัยเครื่องหมายมือทั้งชุดและภาษามือที่ใช้

SignWriting นำรูปมือมาใช้ร่วมกับสัญลักษณ์การเคลื่อนไหว การสัมผัส ตำแหน่ง และเบาะแสจากใบหน้าหรือศีรษะ ต้องอ่านการจัดวางทั้งหมดเพื่อเข้าใจเครื่องหมายในภาษานั้น

SignWriting มีที่มาอย่างไร?

เริ่มจากระบบบันทึกการเคลื่อนไหว แล้วปรับใช้กับงานวิจัยภาษามือ

ในฤดูใบไม้ร่วงปี 1974 วาเลอรี ซัตตันปรับระบบ Sutton Movement Writing ซึ่งเธอสร้างขึ้นเพื่อบันทึกการเคลื่อนไหวของร่างกาย ให้ใช้กับโครงการวิจัยของมหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน โครงการนี้เปรียบเทียบท่าทางของคนที่ได้ยินกับภาษามือเดนมาร์ก

ความคิดเห็นจากผู้อ่านคนหูหนวกในหลายประเทศและโครงการจัดพิมพ์ในเวลาต่อมาช่วยพัฒนา SignWriting ให้เป็นระบบเขียนทั่วไป Sutton Movement Writing และ DanceWriting เป็นระบบบันทึกการเคลื่อนไหวที่เกี่ยวข้องกัน การวิเคราะห์องค์ประกอบของเครื่องหมายมือโดยวิลเลียม สโตโคมีอิทธิพลต่อระบบบันทึกในยุคต่อมา รวมถึง SignWriting; HamNoSys เป็นระบบเขียนภาษามืออีกระบบหนึ่งที่แยกต่างหาก

อะไรเปลี่ยนไปเมื่อเป็นเครื่องหมายมือทั้งชุด?

หน้าที่ของรูปมือขึ้นอยู่กับทิศทางและตำแหน่งในการจัดวาง

SignWriting เปลี่ยนการถมสีของสัญลักษณ์ (ลายขาวดำ) รูปแบบย่อย การหมุน การกลับด้าน และตำแหน่งได้ ตัวเลือกเหล่านี้แสดงว่าใช้มือข้างใด ฝ่ามือหันไปทางไหน และสัญลักษณ์อยู่ตรงไหนในสิ่งที่เขียน

เลือก รูปมือในโปรแกรมแก้ไข SignWriting แล้วกำหนดมือที่ใช้ ทิศทางฝ่ามือ มุมมอง และการหมุน จากนั้นอ่านการจัดวางทั้งหมด สัญลักษณ์รอบข้างจะบอกหน้าที่ของส่วนนี้