ส่วนประกอบอักษรตังกุต 390

เป็นป้ายบอกโครงสร้าง ไม่ใช่คำแปล

Unicode ใช้ส่วนประกอบอย่าง 𘦅 เพื่อบรรยายโครงสร้างของอักษรตังกุต จัดเรียงอักษรในพจนานุกรม และสร้างลำดับบรรยายอักษรภาพ (IDS) ซึ่งเป็นชุดอักขระที่บันทึกส่วนต่าง ๆ ของตัวอักษร หมายเลขส่วนประกอบระบุชิ้นส่วนในบัญชีรายการ แต่เพียงลำพังไม่ได้บอกการอ่านหรือความหมายภาษาไทยที่เชื่อถือได้

อักษรตังกุตปรากฏขึ้นราว ค.ศ. 1036 หลังจากพัฒนาการที่น่าจะเริ่มต้นก่อนหน้านั้น มีการใช้ในหน่วยงานรัฐและโรงเรียน และนักแปลจัดทำฉบับภาษาตังกุตจากงานภาษาจีนและทิเบต หลักฐานที่เหลืออยู่มีทั้งต้นฉบับและหนังสือพิมพ์ ตัวอย่างชิ้นสุดท้ายที่ระบุอายุได้คือศิลาจารึกพุทธศาสนาจาก ค.ศ. 1502

𘦅 เป็นอักษรจีนหรือไม่?

ไม่ใช่ แต่เป็นส่วนหนึ่งของระบบอักษรเฉพาะของชาวตังกุต

อักษรตังกุตรับแนวทางด้านโครงสร้างภาพและหลักการพื้นฐานของขีดจากอักษรจีนมาใช้ แต่ใช้อักษรของตนเองเขียนภาษาตังกุต อักษรจีนมีอิทธิพลต่อการออกแบบ แต่ไม่สามารถใช้อักษรจีนแทนอักษรตังกุตได้

บัญชีส่วนประกอบในปัจจุบันรวบรวมข้อมูลจากพจนานุกรมและสิ่งพิมพ์หลายแหล่ง เป็นเครื่องมือทางวิชาการ ไม่ใช่รายการชิ้นส่วนโบราณชุดเดียวที่ตายตัวและเป็นสากล

พิมพ์ 𘦅 ได้อย่างไร?

ใช้การป้อนรหัส Unicode ในโปรแกรมแก้ไขที่รองรับ

เมื่อโปรแกรมขอรหัสอักขระฐานสิบหก ให้ป้อน 18985 ส่วน U+ เป็นคำนำหน้าในรูปแบบการเขียนรหัส ปุ่มที่ใช้เปิดและยืนยันการป้อนขึ้นอยู่กับโปรแกรมและระบบปฏิบัติการ ส่วนประกอบอักษรตังกุตใช้ในข้อมูลงานวิจัย จึงไม่ได้ป้อนผ่านตัวเลือกอีโมจิตามปกติ