Tangut-teken 17EFD

𗻽 is een Tangut-teken, geen vertaling van een woord. De Unicode-naam ‘Tangut Ideograph-17EFD’ is een inventarisnaam die uit het codepunt is afgeleid. Een Tangut-woordenboekindex vermeldt het teken als L2174; dat nummer verwijst naar een lemma, maar geeft geen Nederlandse betekenis. Lees het lemma samen met de zin waarin het teken staat.

Tangut, ook Xixia genoemd, is het schrift voor de inmiddels uitgestorven Tangut-taal. De vierkante tekens namen visuele ideeën en opbouwprincipes over uit het Chinese schrift, maar Tangut is een apart schrift. Door de gelijkenis kun je 𗻽 niet als Chinees lezen.

Waarom werd het Tangut-schrift gemaakt?

De staat Westelijke Xia maakte het Tangut-schrift rond 1036 onder de eerste keizer Li Yuanhao, om een eigen identiteit te benadrukken en een Tangut-boeddhistische canon samen te stellen: een verzameling boeddhistische geschriften. De naburige Khitan hadden ongeveer een eeuw eerder twee schriften gemaakt; de Tangut-ontwerpers volgden dat voorbeeld. Tangut nam vierkante vormen en principes voor de opbouw van tekens over uit het Chinees, maar was bedoeld voor een andere taal.

Na de Mongoolse verovering van Westelijke Xia bleven Tangut-teksten in gebruik tijdens de Yuan- en Ming-dynastieën; tegen het einde van de Ming-periode was het schrift verouderd. Overgeleverde werken omvatten officiële en particuliere documenten en boeddhistische teksten. In de ruïnes van de stad Khara-khoto werd een manuscript gevonden, waarschijnlijk uit de 12e of vroege 13e eeuw. Het bewaart korte Chinese verhalen, vertaald in Tangut als dialogen tussen Tang-keizer Taizong en zijn ministers.