เครื่องหมายคั่นทิฟินาฆ

ใช้แสดงขอบเขตระหว่างคำในงานเขียนทิฟินาฆแบบดั้งเดิมบางประเภท

ทิฟินาฆเป็นระบบอักษรที่ใช้เขียนภาษาอามาซิก หรือที่เรียกว่าภาษาเบอร์เบอร์ มีพัฒนาการสืบเนื่องจากอักษรลิบิโค-เบอร์เบอร์ ซึ่งเป็นระบบอักษรเก่าแก่ของแอฟริกาเหนือ: มีจารึกอักษรลิบิโค-เบอร์เบอร์ชิ้นหนึ่งที่กำหนดอายุไว้ราว 138 ปีก่อนคริสตกาล และข้อเสนอหลายแนวทางระบุว่าประเพณีการเขียนนี้อาจเริ่มตั้งแต่ศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสตกาล อักษรลิบิโค-เบอร์เบอร์สายหนึ่งในเขตซาฮาราสืบต่อมาเป็นทิฟินาฆของชาวทัวเร็ก ส่วนอักษรนีโอทิฟินาฆได้ปรับประเพณีนี้เพื่อใช้เขียนภาษาอามาซิกในแอฟริกาเหนือ

ข้อความแบบดั้งเดิมอาจเขียนคำต่อกันโดยไม่เว้นวรรค ทำให้ ⵰ ช่วยแสดงขอบเขตให้เห็นชัด ข้อเสนอ Unicode ปี 2008 บันทึกการใช้แบบดั้งเดิมในมาลีและตัวอย่างจากแอลจีเรีย อีกทั้งระบุว่าในไนเจอร์มีการใช้เครื่องหมายนี้แทนจุลภาคหรือมหัพภาคด้วย ธรรมเนียมการเขียนนีโอทิฟินาฆสมัยใหม่บางแบบใช้ช่องว่างและเครื่องหมายวรรคตอนทั่วไปแทน

⵰ ใช้เป็นเครื่องหมายวรรคตอนได้เมื่อไร?

ในอักษรทิฟินาฆของไนเจอร์ อาจใช้แทนจุลภาคหรือมหัพภาคได้

ถ้ามีคนส่ง ⵰ มาในข้อความทิฟินาฆ ให้ดูตำแหน่งของมัน: หากอยู่ระหว่างคำก็ใช้คั่นคำ แต่ในงานเขียนบางแบบของไนเจอร์ หากอยู่ตรงช่วงหยุดที่ใหญ่ขึ้นก็อาจทำหน้าที่เป็นเครื่องหมายวรรคตอน นี่เป็นธรรมเนียมการเขียน ไม่ใช่สัญญาณบอกน้ำเสียง

งานเขียนนีโอทิฟินาฆสมัยใหม่อาจไม่ใช้ ⵰ โดยใช้ช่องว่างและเครื่องหมายวรรคตอนทั่วไปแสดงขอบเขตแทน การไม่มีเครื่องหมายนี้จึงไม่ได้แปลว่าตัวอักษรหายไป

เหตุใด ⵰ จึงหันไปคนละทิศได้?

ทิศทางการเขียนทิฟินาฆอาจทำให้ทิศทางของเครื่องหมายเปลี่ยนไป

ทิฟินาฆเคยเขียนจากซ้ายไปขวา จากขวาไปซ้าย เขียนแนวตั้ง และเขียนสลับทิศทางในแต่ละบรรทัด ในตัวอย่างที่เขียนจากขวาไปซ้าย เครื่องหมายอาจกลับด้านหรือหมุนไป ทิศทางการเขียนทำให้รูปเปลี่ยน แต่ไม่ได้กลายเป็นเครื่องหมายวรรคตอนอีกตัวหนึ่ง