พยางค์ไว «ที»

ใช้เขียนพยางค์ภาษาไวที่ออกเสียงใกล้เคียง «ที» ไม่ใช่อีโมจิ

«ที» เป็นคำบอกเสียง ไม่ใช่คำแปล ระบบเขียนไวเป็นอักษรแทนพยางค์: ตัวอักษรแต่ละตัวแทนพยางค์ และข้อความภาษาไวรอบ ๆ จะบอกความหมายของคำ

อักษรไวพัฒนาขึ้นอย่างไร?

ผู้พูดภาษาไวในไลบีเรียพัฒนาระบบเขียนนี้ขึ้นในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1830

โมโมลู ดูวาลู บูเคเล เป็นผู้พัฒนาหลัก โดยร่วมมือกับผู้พูดภาษาไวคนอื่น ๆ อักษรนี้ใช้สำหรับการติดต่อทางจดหมายและการบันทึกข้อมูล โดยเฉพาะในหมู่พ่อค้า ขณะเดียวกันการอ่านเขียนภาษาไวก็เติบโตควบคู่ไปกับภาษาอังกฤษและภาษาอาหรับ

ตัวอย่างเก่าแก่ที่สุดที่ยังเหลืออยู่และมีวันที่กำกับเริ่มตั้งแต่ปี 1834 ต้นฉบับจากปี 1834–2005 แสดงให้เห็นว่ารูปอักษรเปลี่ยนแปลงไป หนังสือแห่งเอ็นโดเล ซึ่งเป็นต้นฉบับยุคแรกที่ยังเหลืออยู่จากราวปี 1845 เก็บรักษารูปแบบในช่วงก่อนหน้าไว้ ข้อความภาษาไวระยะแรกยังใช้โลโกแกรม หรือเครื่องหมายที่แทนคำทั้งคำ ควบคู่กับเครื่องหมายแทนพยางค์ ต่อมาอักษรไวเป็นแรงบันดาลใจให้ระบบเขียนพื้นเมืองอื่น ๆ ในแอฟริกาตะวันตก มีการเสนอว่าอักษรละติน อาหรับ และเชอโรกีอาจมีอิทธิพล แต่ยังไม่มีข้อสรุปเรื่องต้นกำเนิดเดียว