Variatieselector 219

Het kiest een geregistreerde glyphvariant voor het voorafgaande teken. Een glyph is de vorm die een lettertype aan een teken geeft. VS219 heeft geen leesbare uitspraak of zelfstandige afbeelding. Het werkt alleen als tweede teken in een vastgelegde variatiereeks: het basisteken geeft aan om welk teken het gaat en de selector vraagt om een bepaalde glyphvorm.

De ontstaansgeschiedenis gaat minstens terug tot 1997, toen Unicode een voorstel voor varianttags op vlak 14 vastlegde. In 2001 werd vervolgens de grotere verzameling variatieselectoren goedgekeurd. Het doel was praktisch: platte tekst kon een glyphkeuze bewaren wanneer een lettertype of uitgebreide tekstopmaak niet met de tekst kon worden meegestuurd. Die geschiedenis hoort bij computertekstcodering, niet bij een ouder cultureel teken.

De latere toepassingen verschillen per behoefte. Het supplementaire bereik ondersteunt CJK-ideografische variatiereeksen die een geregistreerde glyphselectie bewaren; Unicode beschrijft ook gestandaardiseerde varianten en selectors voor het Mongoolse schrift. Het nummer 219 is geen stijlcode: het vastgelegde effect hangt af van het paar van basisteken en selector, niet van VS219 alleen.

Waarom is VS219 onzichtbaar?

Op zichzelf laat VS219 geen zichtbaar merkteken zien. Als iemand het alleen verstuurt, behandelt Unicode het als standaard negeerbaar. Bij een niet-ondersteund of niet-geregistreerd paar blijft het basisteken staan zoals het was en blijft de selector onzichtbaar. Dat er niets verschijnt, is dus normaal; er zit geen geheim pictogram achter.

Gebruik het alleen wanneer een bron de volledige reeks van basisteken en selector vastlegt. Wil je een glyphverschil behouden, bijvoorbeeld in een CJK-naam, houd de twee tekens dan bij elkaar. Om een teken tussen tekst- en emojiweergave te wisselen, gebruik je de presentatieselector die voor dat teken is vastgelegd. VS219 is geen algemene emoji-schakelaar.