Selektor wariantu 58

Wybiera wariant glifu tylko po zgodnym znaku bazowym.

Selektory wariantu rozwiązują problem zwykłego tekstu: font może wyświetlać kilka glifów dla jednego znaku, ale czasem wiadomość musi wskazać konkretną postać bez kodowania każdej z nich jako osobnego znaku. Historia VS58 zaczyna się od prac Unicode nad znacznikami wariantów na płaszczyźnie 14, a nie od samodzielnego symbolu kulturowego. Historia kodowania opisuje mechanizm komputerowy, a nie dawną tradycję pisma.

W przypadku ideogramów znaczenie rejestruje się osobno dla każdej pełnej sekwencji i kolekcji. Różne społeczności CJK mogą utrzymywać różne kolekcje, więc VS58 samo nie oznacza «użyj kształtu 58»: wynik określają znak bazowy i rejestr.

Dlaczego wygląda na pusty?

Pozostaje niewidoczny, chyba że obsługiwana sekwencja zmienia glif.

To normalne. Selektory wariantu są domyślnie ignorowane, więc aplikacja, która nie potrafi odczytać sekwencji, powinna zachować się tak, jakby selektora nie było. Samotny VS58, nieobsługiwana para albo font bez potrzebnych danych o wariantach mogą więc wyglądać dokładnie jak zwykły tekst.

Nie odczytuj pustego miejsca jako ukrytej litery ani brakującego emoji. Widoczny rezultat zależy od znaku bazowego oraz od oprogramowania i fontu obsługujących pełną sekwencję.

Jak używać VS58?

Używaj go tylko w udokumentowanej sekwencji wariantowej.

W pełnej sekwencji umieść VS58 bezpośrednio po znaku bazowym. Aplikacja lub font potrzebuje całej obsługiwanej sekwencji; sam selektor nie wskaże żądanego glifu.

Nie dodawaj go do zwykłego tekstu, aby wymusić kursywę, pogrubienie, specjalny font lub wygląd emoji. Mechanizm selektorów wariantu Unicode służy do określonych wyborów między znakiem a glifem, a nie do ogólnego formatowania tekstu.