พยางค์ภาษาอี๋ du

ꄖ แทนหนึ่งพยางค์ในภาษาอี๋เหลียงซาน ไม่ใช่คำทั้งคำ รูปเขียนมาตรฐานใช้อักษรละติน du เสียงต้นใกล้กับ «ต» ที่ไม่พ่นลมแรง ตามด้วยเสียงสระ «อุ» หากไม่มีตัวอักษรแสดงวรรณยุกต์ท้ายพยางค์ ระดับเสียงจะเรียบอยู่ที่ระดับกลาง

ชุมชนชาวอี๋มีประเพณีการเขียนท้องถิ่นหลายแบบ ไม่ได้มีระบบอักษรโบราณแบบเดียวที่เป็นมาตรฐานร่วมกัน จารึกภาษาอี๋บนระฆังที่เรียกว่าระฆังเฉิงฮว่าถือเป็นตัวอย่างอนุสรณ์สถานที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งกำหนดอายุได้อย่างน่าเชื่อถือ ราวปี 1485; จุดเริ่มต้นของประเพณีอักษรเก่าเหล่านั้นยังเป็นที่ถกเถียงกัน บีโม ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญพิธีกรรมของชาวอี๋ ถ่ายทอดรูปเขียนท้องถิ่นสำหรับพิธีทางศาสนาและไสยศาสตร์ การรักษาและการแพทย์ ตลอดจนลำดับวงศ์ตระกูล มักอยู่ภายในชุมชนของตน

ในปี 1956 มีการนำระบบอักษรละตินมาใช้เขียนภาษาอี๋เหลียงซาน รูปมาตรฐานของอักษรพยางค์ดั้งเดิมกำหนดขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 เพื่อการศึกษาและสิ่งพิมพ์ ระบบนี้ใช้กับภาษาอี๋เหลียงซาน ไม่ครอบคลุมภาษาอี๋ทุกกลุ่ม และแตกต่างจากอักษรฮั่น ทิเบต พม่า และไท

พิมพ์ ꄖ อย่างไร?

ใช้วิธีป้อนข้อมูลภาษาอี๋ที่แสดงพยางค์ให้เลือก วิธีนี้รับการพิมพ์พยางค์ด้วยอักษรละตินแล้วแสดงอักษรอี๋ที่ตรงกัน เลือกรายการ du

หากแสดงเป็นกรอบสี่เหลี่ยม แปลว่าฟอนต์ไม่มีอักษรอี๋ตัวนี้ ฟอนต์ที่มีพยางค์อี๋ เช่น Nuosu SIL หรือ Noto Sans Yi จะแสดงได้ การเปลี่ยนฟอนต์เปลี่ยนรูปลักษณ์ ไม่ได้เปลี่ยนตัวอักษร