พยางค์อักษรอี Hat

ไม่ใช่ แต่เป็นการเขียนพยางค์ภาษาอีด้วยอักษรละติน

พจนานุกรมภาษาโนซูอีให้ความหมายของพยางค์นี้ว่า “คลุมบางสิ่ง; วางฝาปิดช่องเปิด” ตัว t ท้ายคำในการถอดเสียงเหลียงซานบอกระดับเสียงสูงและราบเรียบ

อักษรอีแบบดั้งเดิมแตกต่างกันไปตามภูมิภาค นักบวชประจำหมู่บ้านถ่ายทอดอักษรนี้เพื่อใช้เขียนข้อความทางศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และประวัติศาสตร์ ตามตำนานหนึ่ง อักษรภาพมีต้นกำเนิดจากอากีในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) ตัวอย่างเก่าแก่ที่สุดที่ยังเหลือและระบุปีได้คือจารึกบนระฆังสำริดจากปี 1485 อักษรเหลียงซานแบบถอดเสียงตามเสียงคิดขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้ในปี 1980 เพื่อเพิ่มการรู้หนังสือ โดยใช้เขียนภาษาถิ่นหนึ่ง ไม่ใช่ภาษาอีทั้งหมด