พยางค์อี๋ ki

แทนพยางค์ที่เขียนว่า ki ในระบบอักษรอี๋เหลียงซาน/โนซู

รูปเขียนนี้บอกวิธีอ่าน ไม่ใช่คำแปลภาษาไทย อักษรอี๋แต่ละตัวแทนหนึ่งพยางค์ คำภาษาอี๋อาจเขียนเป็นลำดับของพยางค์ และข้อความภาษาอี๋รอบข้างจะช่วยบอกความหมายของคำ

ระบบมาตรฐานเหลียงซานใช้กับภาษาถิ่นโนซู ชุมชนอี๋อื่น ๆ มีธรรมเนียมและหลักการเขียนของตนเอง ดังนั้น ꇺ จึงไม่ใช่รูปเขียนที่ใช้ร่วมกันในภาษาอี๋ทุกภาษา

ทำไมจึงกำหนดมาตรฐานอักษรอี๋?

เพื่อกำหนดธรรมเนียมการเขียนแบบหนึ่งของเหลียงซานให้ใช้กับการอ่านเขียนและการพิมพ์ในยุคใหม่

เดิมทีการเขียนอี๋ไม่ได้มีระบบเดียวที่เป็นมาตรฐาน รูปและทิศทางของตัวอักษรที่ใช้ รวมถึงทิศทางการเขียน แตกต่างกันไปตามภูมิภาค นักบวชประจำหมู่บ้านเก็บรักษาต้นฉบับที่ใช้โดยเฉพาะกับข้อความด้านศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล

ระบบอักษรพยางค์เหลียงซานมาตรฐานได้รับการออกแบบในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 ระบบนี้พัฒนาจากธรรมเนียมการเขียนอี๋ที่เก่าแก่กว่า ไม่ได้มาจากระบบอักษรฮั่นของจีน ต่อมาการเขียนอี๋มาตรฐานรับธรรมเนียมเครื่องหมายวรรคตอนของจีนมาใช้

ตัวอย่างอักษรอี๋ที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งมีการอ้างว่ายังคงอยู่ คือจารึกบนระฆังสำริดจากปี 1485 รายงานเกี่ยวกับตัวอย่างที่เก่ากว่าบนหิน สำริด เครื่องปั้นดินเผา และกระดูก ชี้ถึงธรรมเนียมระดับภูมิภาคที่ค่อย ๆ พัฒนาขึ้น ไม่ใช่การประดิษฐ์ครั้งเดียวที่มีวันเริ่มต้นแน่ชัด