พยางค์อี๋ nbip

อักษรนี้เขียนพยางค์ภาษานั่วซู ซึ่งเขียนใน Yi Pinyin ว่า nbip

Yi Pinyin ใช้อักษรละตินเขียนพยางค์ภาษาอี๋เพื่อระบุและป้อนข้อความ ใน nbip ตัว nb แสดงพยัญชนะต้น ส่วน p ท้ายคำแสดงวรรณยุกต์ต่ำตก การสะกดช่วยบอกวิธีอ่านอักษร ส่วนความหมายมาจากคำหรือประโยคที่อยู่รอบ ๆ

อักษรอี๋เริ่มใช้เมื่อใด?

ต้นกำเนิดเก่ากว่าหลักฐานที่หลงเหลือ และยังเป็นที่ถกเถียงกัน

มีการเสนอว่าวัตถุหิน สำริด เครื่องปั้นดินเผา และกระดูกอาจเป็นตัวอย่างยุคแรก แต่ความเกี่ยวข้องกับอักษรอี๋ยังเป็นที่ถกเถียง ตัวอย่างเก่าแก่ที่สุดที่ยังเหลืออยู่และมักมีการกล่าวถึงคือจารึกบนระฆังสำริดลงวันที่ 1485 ส่วนต้นฉบับอี๋บนกระดาษหรือหนังแกะปรากฏราวปี 1500

ข้อความอี๋ดั้งเดิมเก็บรักษาไว้ בעיקרในต้นฉบับของหมู่บ้าน และใช้ในเรื่องศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ ลำดับวงศ์ตระกูล และเรื่องอื่น ๆ ผู้ดูแลมักเป็นบีโม ผู้เชี่ยวชาญพิธีกรรมของชาวอี๋ อักษรนี้ไม่ได้เป็นหลักระบบเขียนในชีวิตประจำวันที่ทุกชุมชนอี๋ใช้ร่วมกัน

ทำไมอักษรอี๋จึงมีหลายรูปแบบ?

อักษรอี๋แบบเก่าแตกต่างกันไปในแต่ละชุมชน ส่วนมาตรฐานเลือกแบบเหลียงซาน

ธรรมเนียมการเขียนต้นฉบับเหล่านี้เกี่ยวข้องกัน แต่ไม่ได้เป็นระบบเดียวกันทั้งหมด แต่ละชุมชนใช้ชุดอักษร รูปร่าง การวางแนว และทิศทางการเขียนต่างกัน แม้จะทำหน้าที่เขียนภาษาเช่นเดียวกับอักษรจีน แต่อักษรอี๋ดั้งเดิมไม่ได้สืบทอดโดยตรงมาจากอักษรจีน

ระบบอักษรพยางค์มาตรฐานของเหลียงซาน ซึ่งแต่ละอักษรแทนหนึ่งพยางค์ ถูกออกแบบในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 ꁹ อยู่ในมาตรฐานนี้ แต่ไม่ได้เป็นระบบสะกดกลางสำหรับภาษาอี๋ทุกภาษา