พยางค์อี๋ nrup

ꎢ ใช้เขียนหนึ่งพยางค์ในอักษรอี๋เหลียงซานมาตรฐาน

รูปเขียนมาตรฐานของพยางค์อี๋นี้ด้วยอักษรละตินคือ nrup โดย p ท้ายคำใช้ระบุเสียงวรรณยุกต์ต่ำที่ตกลงเมื่อออกเสียงใกล้จบ ความหมายของคำขึ้นอยู่กับคำหรือประโยคภาษาอี๋ที่อยู่รอบข้าง

ทำไมจึงกำหนดมาตรฐานอักษรอี๋?

อักษรอี๋พัฒนามาจากธรรมเนียมการเขียนในแต่ละภูมิภาค ไม่ได้มีรูปแบบเดียวที่ใช้ร่วมกันทุกแห่ง

รูปแบบท้องถิ่นต่างกันทั้งตัวอักษร ค่าของเสียง ทิศทางการเขียน และชุดอักขระ หลักฐานที่ระบุอายุได้ ได้แก่ จารึกบนระฆังสำริดจากปี 1485 และเอกสารกระดาษจากราวปี 1500

ผู้เชี่ยวชาญด้านพิธีกรรมชาวอี๋ที่เรียกว่า บีโม สืบทอดต้นฉบับเก่าเกี่ยวกับพิธีกรรม การรักษา ลำดับวงศ์ ประวัติศาสตร์ และโหราศาสตร์ มาตรฐานเหลียงซานสมัยใหม่คิดขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 เพื่อส่งเสริมการอ่านเขียนในภาษาถิ่นอี๋หนึ่งภาษา ต่อมามีการใช้ในตำราเรียนและหนังสือพิมพ์ บันทึกของจีนยังใช้ชื่อทางประวัติศาสตร์ว่า Cuan เรียกอักษรอี๋แบบเก่าด้วย มาตรฐานเขียนแต่ละพยางค์โดยตรง ส่วนต้นฉบับเก่ามักเน้นความหมายมากกว่าและมีรูปแบบท้องถิ่นหลากหลาย

พิมพ์ ꎢ อย่างไร?

ใช้วิธีป้อนข้อมูลที่รองรับอักษรอี๋เหลียงซานมาตรฐาน

บนแป้นพิมพ์อักษรละตินทั่วไป การพิมพ์ nrup จะได้ตัวอักษรละติน เว้นแต่วิธีป้อนข้อมูลภาษาอี๋จะแปลงรูปเขียนนี้ให้ นี่ไม่ใช่ปุ่มลัดที่ใช้ได้ทั่วไป