พยางค์ภาษาอี๋ puox

ใช้แทนพยางค์ภาษาอี๋ที่เขียนว่า puox

การถอดเสียงภาษาเหลียงซานด้วยอักษรโรมันมาตรฐานใช้ตัวอักษรละตินเขียนพยางค์และระบุวรรณยุกต์ โดย x ตัวท้ายหมายถึงวรรณยุกต์สูงรอง หากจะแปลอักขระนี้ ต้องดูคำหรือประโยคภาษาอี๋ที่อยู่รอบข้าง

อักษรอี๋พัฒนามาอย่างไร?

อักษรอี๋พัฒนาขึ้นจากประเพณีท้องถิ่นหลายแบบ

มีผู้เสนอว่าจารึกบนวัตถุสมัยราชวงศ์ฮั่นของจีนเป็นตัวอย่างอักษรอี๋ยุคแรก แต่ยังอ่านความหมายได้ไม่แน่ชัด ตัวอย่างเก่าแก่ที่สุดที่ระบุได้และยังคงอยู่คือจารึกบนระฆังสำริดที่ลงวันที่ไว้ว่า 1485 ต้นฉบับหลายฉบับถ่ายทอดเนื้อหาที่เก่ากว่านั้น แต่ไม่มีการระบุอายุของต้นฉบับเอง

ประเพณีการเขียนอี๋ในแต่ละท้องถิ่นแตกต่างกันทั้งชุดอักขระ รูปร่าง เสียง ความหมาย และทิศทางการเขียน นักบวชประจำหมู่บ้านถ่ายทอดตำราสำหรับพิธีกรรม เวทมนตร์ การรักษา และประวัติครอบครัว นอกจากนี้ยังใช้อักษรนี้ในจารึกทางการและบันทึกการปกครอง มาตรฐานสมัยใหม่ของภาษาอี๋เหลียงซาน ซึ่งเรียกอีกชื่อว่านั่วซู เป็นแขนงหนึ่งที่ดัดแปลงจากอักษรของนักบวชแบบดั้งเดิมเพื่อขยายการอ่านออกเขียนได้และการศึกษา กำหนดขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980