พยางค์ภาษาอี๋ pap

เป็นพยางค์ในมาตรฐานภาษาอี๋แห่งเหลียงซาน เขียนว่า pap

ꁂ เพียงตัวเดียวแทนพยางค์ที่ออกเสียง ไม่ใช่คำทั้งคำ ความหมายดูได้จากคำที่ตัวนี้ประกอบอยู่ ระบบพินอินอี๋เขียนเสียงอ่านว่า “pap” และ p ตัวท้ายใช้บอกวรรณยุกต์ต่ำตก ไม่ได้ออกเสียงเป็นพยัญชนะท้ายเพิ่ม

อักษรอี๋มีมานานแค่ไหน?

คำอธิบายของ Unicode ระบุระฆังสำริดที่ลงวันที่ไว้ว่า 1485 เป็นตัวอย่างอักษรอี๋ที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังหลงเหลืออยู่ ส่วนข้อความบนกระดาษหรือแผ่นหนังมีอายุราว 1500 และจารึกที่เก่ากว่านั้นยังเป็นที่ถกเถียง

ธรรมเนียมการเขียนท้องถิ่นที่เก่ากว่ามีรูปแบบที่นักบวชประจำหมู่บ้านใช้เขียนเรื่องศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และประวัติครอบครัว มีการออกแบบระบบอักษรพยางค์มาตรฐานใน 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการใน 1980 เพื่อส่งเสริมการอ่านเขียน ระบบนี้ใช้กับสำเนียงเหลียงซานของภาษานั่วซู ไม่ใช่ภาษาอี๋ทั้งหมด และพบในโรงเรียน หนังสือพิมพ์ ป้ายสาธารณะ และคำบรรยาย

อักษรอี๋แบบดั้งเดิมเป็นธรรมเนียมการเขียนที่เก่ากว่าและเกี่ยวข้องกัน ดัชนีค้นหาตามหมวดส่วนประกอบและจำนวนขีดช่วยจัดกลุ่มตัวอักษร เพื่อให้ค้นหาอักษรอี๋ที่ไม่คุ้นเคยได้

จะจำแนกหรือพิมพ์ ꁂ ได้อย่างไร?

ใช้พินอินอี๋หรือดัชนีตามส่วนประกอบและจำนวนขีดช่วยจำแนกได้

รูปทรงของตัวอักษรไม่ได้บอกเสียงอย่างน่าเชื่อถือ พินอินอี๋เขียนพยางค์ภาษาอี๋ด้วยอักษรละติน และดัชนียังให้ค้นหาตามส่วนประกอบกับจำนวนขีดได้ด้วย