พยางค์ยี sap

ใช้แทนหนึ่งพยางค์ที่ออกเสียง ไม่ใช่คำทั้งคำ ในอักษรพยางค์มาตรฐานของภาษายีเหลียงซาน ซึ่งเครื่องหมายแต่ละตัวแทนหนึ่งพยางค์ ꌓ เขียนด้วยอักษรโรมันมาตรฐานว่า sap โดย p ท้ายคำแสดงเสียงวรรณยุกต์ต่ำแล้วตก ไม่ใช่พยัญชนะท้ายเพิ่มอีกตัว ความหมายขึ้นอยู่กับคำหรือประโยคภาษายีที่อยู่รอบข้าง

รูปแบบนี้เป็นส่วนหนึ่งของมาตรฐานภาษายีเหลียงซาน ซึ่งเรียกอีกชื่อว่านั่วซู ไม่ใช่ระบบสะกดแบบเดียวที่ใช้กับภาษายีทุกแบบ อักษรยีดั้งเดิมแตกต่างกันตามภูมิภาค ทั้งรูปเครื่องหมาย ค่าพยางค์ และทิศทางการเขียน

อักษรยีมีมาก่อนมาตรฐานสมัยใหม่นี้

หลักฐานอักษรยีที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังหลงเหลือและระบุอายุได้อย่างน่าเชื่อถืออยู่ในจารึกบนระฆังเฉิงฮว่า ซึ่งหล่อขึ้นที่กุ้ยโจวในคริสต์ศตวรรษที่ 15 บีโมซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านพิธีกรรมถ่ายทอดตำราเก่าที่ใช้ในศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล วรรณกรรมยียังบันทึกตำนาน ประวัติศาสตร์ และโหราศาสตร์

มาตรฐานสมัยใหม่คิดขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 โดยนำรูปแบบเก่าของภาษียีทางเหนือมาใช้เพื่อส่งเสริมการอ่านเขียน ตำรายียุคคลาสสิกอาจใช้เครื่องหมายภาพแทนคำหรือความคิด รวมถึงรูปแบบเฉพาะภูมิภาค มาตรฐานนี้ปรากฏในเอกสารราชการ หนังสือพิมพ์ และวรรณกรรม อีกทั้งยังมีการตีพิมพ์ตำราพิธีกรรมและมหากาพย์สองภาษา เครื่องหมายภาพแทนคำในอักษรยีดั้งเดิมมีรูปแบบที่เป็นอิสระจากอักษรฮั่น