พยางค์ ssap ในภาษาอี๋

ใช้แทนหนึ่งพยางค์ในระบบเขียนภาษาอี๋มาตรฐานเหลียงซาน

รูปเขียนด้วยอักษรโรมัน “ssap” ใช้เรียกพยางค์นี้ในมาตรฐานเหลียงซาน โดย p ตัวท้ายแสดงวรรณยุกต์ต่ำตก ตัวอย่างอักษรภาษาอี๋ที่ระบุอายุได้อย่างน่าเชื่อถือเก่าแก่ที่สุดคือจารึกระฆังเฉิงฮว่าบนระฆังในกุ้ยโจว ซึ่งมีอายุจากคริสต์ศตวรรษที่ 15

วรรณกรรมภาษาอี๋ยุคเก่าใช้เครื่องหมายเชิงอุดมคติที่แทนคำหรือแนวคิด รวมถึงรูปแบบการเขียนต่างกันไปตามภูมิภาค ในคริสต์ทศวรรษ 1970 โครงการในเหลียงซานได้ปรับประเพณีนี้เป็นระบบอักษรแทนพยางค์เชิงเสียง โดยมีเครื่องหมายหนึ่งตัวต่อหนึ่งพยางค์ มาตรฐานนี้ประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 และใช้ในตำรา วรรณกรรม และหนังสือพิมพ์ ทำให้การเขียนภาษาอี๋ขยายออกไปจากการใช้ในต้นฉบับของนักบวชแบบเดิม

ถ้ามีคนส่ง ꌴ มาให้ หมายความว่าอย่างไร?

เมื่ออยู่เดี่ยว ๆ จะระบุพยางค์ภาษาอี๋ ไม่ใช่ข้อความที่ชัดเจน

ผู้ที่คุ้นเคยกับมาตรฐานภาษาอี๋เหลียงซานอาจจำได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของคำภาษาอี๋ หากไม่มีบริบทการอ่านเช่นนั้น ก็อาจเป็นตัวอย่างอักษรหรือเครื่องหมายบอกภาษา หากคุณอ่านภาษาอี๋ไม่ออก ให้ถามว่าผู้ส่งหมายถึงคำหรือบริบทใด ก่อนจะตีความว่าเป็นการโต้ตอบ