พยางค์ภาษายี sur

เป็นพยางค์ sur เสียงกลางระดับเรียบ ความหมายของคำขึ้นอยู่กับบริบท ในระบบอักษรยีเหลียงซานมาตรฐานที่ใช้เขียนภาษานั่วซู ꌣ แทนพยางค์ที่เขียนเป็น sur ในระบบถอดอักษรโรมันมาตรฐาน ตัวอักษรท้าย t, p หรือ x ใช้ระบุเสียงวรรณยุกต์อื่น แต่ sur ไม่มีตัวอักษรเหล่านี้ จึงเป็นเสียงกลางระดับเรียบ คำภาษายีที่อยู่รอบข้างเป็นตัวบอกความหมาย

อักษรพยางค์ยีนี้พัฒนาขึ้นอย่างไร?

พัฒนาจากธรรมเนียมการเขียนภาษายีที่หลากหลายจนกลายเป็นมาตรฐานของเหลียงซาน ตามเรื่องเล่าที่แพร่หลาย อากีเป็นผู้คิดอักษรยีขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง (618–907) ตัวอย่างเก่าแก่ที่สุดที่มีการระบุวันที่คือจารึกบนระฆังสำริดจากปี 1485 แต่ต้นฉบับที่หลงเหลืออยู่หลายฉบับไม่ระบุวันที่และอาจเก่ากว่านั้น

อักษรยีดั้งเดิมซึ่งในอดีตเรียกว่า Cuan หรือ Wei แตกต่างกันไปตามพื้นที่ ทั้งรูปอักษร จำนวนเครื่องหมาย และทิศทางการเขียน นักบวชประจำหมู่บ้านถ่ายทอดต้นฉบับเกี่ยวกับศาสนา ไสยศาสตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูลภายในชุมชน อักษรภาพยีแบบเก่าดูเหมือนจะไม่ได้สืบทอดมาจากอักษรฮั่น

มีการนำระบบเขียนด้วยอักษรละตินสำหรับภาษาถิ่นเหลียงซานมาใช้ในปี 1956 เพื่อส่งเสริมการอ่านออกเขียนได้ อักษรพยางค์ยีมาตรฐานกำหนดขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 ระบบนี้พัฒนาจากอักษรยีดั้งเดิมและกำหนดรูปอักษรให้พยางค์ในภาษาถิ่นเหลียงซาน (นั่วซู) อย่างสม่ำเสมอ แต่ไม่ได้ใช้กับภาษาถิ่นยีทุกแบบ

ทำไม ꌣ จึงแสดงเป็นสี่เหลี่ยม?

สี่เหลี่ยมหมายถึงฟอนต์ไม่สามารถแสดงอักษรยีนี้ได้ ข้อความอาจยังมี ꌣ อยู่ แต่ต้องใช้ฟอนต์ที่รองรับอักษรยีจึงจะแสดงรูปอักษรได้