Arabski sukun pod literą

To wskazówka recytacji Koranu stosowana w niektórych wydaniach.

W zwykłym zapisie arabskim znany sukun umieszcza się nad literą; oznacza, że po spółgłosce nie następuje samogłoska. Ten znak pod literą pełni w notacji koranicznej węższą funkcję: zachowuje wskazówki dotyczące głośnego czytania tekstu. Zasady zależą od wydania, więc sam kształt nie pozwala ustalić dokładnego sposobu recytacji.

Badany rękopis Koranu datowany na koniec VIII lub IX wieku nie zawierał znaków sukunu. Nie pozwala to ustalić, kiedy pojawiła się ta konkretna forma pod literą. Udokumentowany ślad w Unicode zaczyna się od propozycji z 2015 roku dotyczącej znaków w libijskim wydaniu związanym z recytacją Qālūna i tradycją Al-Dānīego.

W 2016 roku przegląd Unicode opisał ten znak jako możliwe małe dolne kółko, które mogło być parą dla ۟, i zalecił dalsze badania. W propozycji z 2019 roku zasugerowano alternatywną nazwę Arabskie małe kółko poniżej, ponieważ nie dostrzeżono związku ze znanym sukunem. Opisano go jako znak łączący, bo przykłady pokazywały go oddzielnie od alifu (ا), a mógł być potrzebny także po innych literach. Były to propozycje, a nie ustalony odczyt.

Dlaczego arabski sukun pod literą może wyglądać na przesunięty?

Arabskie składanie tekstu ustala pozycję znaku łączącego.

Wstaw ࣐ po arabskiej literze, której dotyczy. Gdy przy jednej literze występuje kilka znaków, reguły wyświetlania pisma arabskiego mogą zmienić ich kolejność i ułożenie. Różne fonty lub systemy składu mogą pokazywać je w innych miejscach albo wyświetlić kropkowane kółko, jeśli nie obsługują takiego ciągu. Zmienia się wygląd, nie zamierzony odczyt.