อักษรเอพราหมี

ใช้อักษรนี้เขียนสระโดยไม่มีพยัญชนะเป็นฐาน อักษรพราหมีเป็นระบบการเขียนโบราณของเอเชียใต้ และอักขระนี้ใช้แทนสระเอในระบบนั้น

งานวิจัยทางโบราณคดีในวารสาร Cambridge Archaeological Journal เมื่อปี 1996 ระบุว่าเศษภาชนะที่มีอักษรจารึกจากอนุราธปุระในศรีลังกาเป็นหลักฐานอักษรพราหมีที่มีการกำหนดอายุเก่าแก่ที่สุด โดยกำหนดไว้ในช่วงต้นศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล การกำหนดอายุก่อนหน้านี้ยังเป็นข้อถกเถียง จารึกพระราชโองการของพระเจ้าอโศกบนหินและเสาในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาลยังได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นกลุ่มจารึกพราหมีขนาดใหญ่ที่อ่านได้ซึ่งเก่าแก่ที่สุด วันที่เหล่านี้กล่าวถึงอักษรพราหมีโดยรวม ไม่ใช่วันที่พบรูปอักษรนี้เป็นครั้งแรก

ต้นกำเนิดของอักษรพราหมียังเป็นที่ถกเถียง งานศึกษาเปรียบเทียบปี 2021 ระบุว่าความเชื่อมโยงกับอักษรอราเมอิก ซึ่งเป็นระบบการเขียนโบราณจากเอเชียตะวันตก เป็นคำอธิบายที่มีหลักฐานสนับสนุนดีที่สุด จารึกบนเครื่องปั้นดินเผา ตราประทับ และพระราชโองการแสดงให้เห็นการใช้งานจริงและการใช้งานในที่สาธารณะ จารึกยุคหลังบันทึกการบริจาคและเนื้อหาทางศาสนาด้วย ข้อความยุคแรกใช้ภาษาปรากฤต ซึ่งเป็นกลุ่มภาษาโบราณที่พูดกันในเอเชียใต้ ต่อมาจารึกยังใช้ภาษาสันสกฤตและภาษาท้องถิ่นด้วย ธรรมเนียมอักษรพราหมีในแต่ละภูมิภาคพัฒนาเป็นอักษรที่ใช้ในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ส่วนอักษรขโรษฐีที่ใช้ทางตะวันตกเฉียงเหนือเป็นอักษรอีกระบบหนึ่ง ซึ่งมีสายสัมพันธ์กับอราเมอิกชัดเจนกว่า

𑀏 กับ 𑁂: ตัวใดเป็นสระเออิสระ?

ใช้ 𑀏 เดี่ยว ๆ ส่วน 𑁂 วางหลังพยัญชนะ ตัวแรกเป็นอักษรสระอิสระ ส่วนตัวที่สองเปลี่ยนเสียงสระของพยัญชนะที่อยู่ก่อนหน้า ทั้งสองเป็นอักขระคนละตัว ไม่ใช่รูปแบบฟอนต์ที่ต่างกันของตัวเดียวกัน