รูปแบบอักษรเบรลล์ จุด 1–4 และ 8

ไม่มี รหัสเบรลล์ที่ใช้เป็นตัวกำหนดคำอ่าน บรรพบุรุษที่มีหลักฐานบันทึกไว้แบบหนึ่งคือ “อักษรกลางคืน” ที่ใช้จุดนูน ซึ่งชาร์ล บาร์บิเยนำเสนอในปี 1808 เพื่อให้อ่านข้อความได้โดยไม่ต้องใช้แสง ในปี 1821 หลุยส์ เบรลล์ปรับระบบ 12 จุดของบาร์บิเยเป็นช่อง 6 จุดที่อ่านได้ด้วยปลายนิ้วเดียว งานพิมพ์ของเขาในปี 1829 ขยายระบบไปสู่การเขียนและดนตรี

ป้าย “จุดเบรลล์ 12348” อธิบายรูปแบบของ ⢏; รหัสเบรลล์ของภาษา אוระบบบันทึกเสียงกำหนดว่าหมายถึงตัวอักษร คำย่อ หรือคำใด ไม่ใช่ยูนิโคด

รูปสัญลักษณ์บนหน้าจอไม่ได้รับรองว่าจะอ่านด้วยการสัมผัสได้ ขนาดและระยะห่างของจุดนูนมีความสำคัญ