อักษรจาม g ท้ายพยางค์

ใช้แทนพยัญชนะ g ท้ายพยางค์ในภาษาจามตะวันออก

อักษรพยัญชนะจามส่วนใหญ่มีสระประจำอักษร คือสระที่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของตัวอักษร ꩁ เป็นรูปเฉพาะสำหรับท้ายพยางค์ จึงปิดพยางค์โดยไม่เติมสระนั้น ꨈ เป็นอักษร ga ทั่วไปที่ใช้ต้นพยางค์ ทั้งสองรูปจึงใช้คนละตำแหน่ง พยัญชนะท้ายยังปรากฏกลางคำได้ เมื่อใช้ปิดพยางค์หนึ่งก่อนเริ่มพยางค์ถัดไป

อักษรจามพัฒนามาจากธรรมเนียมการเขียนที่สืบมาจากอักษรพราหมี จารึก Đông Yên Châu ซึ่งมีอายุราว ค.ศ. 350 เป็นหลักฐานเก่าแก่ที่สุดของการใช้อักษรแบบอินเดียเขียนภาษาหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ วันที่นี้บอกอายุของธรรมเนียมการเขียน ไม่ใช่อายุของอักษรตัวนี้โดยเฉพาะ อักษรจามปรากฏในจารึกตามวัด และต่อมาใช้ในเอกสารการปกครอง วรรณกรรม และการค้า ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 รูปแบบลายมือในต้นฉบับแตกต่างจากรูปในจารึกหิน

ทำไม g ท้ายพยางค์ในภาษาจามจึงเป็นอักษรเฉพาะ?

ภาษาจามใช้อักษรเฉพาะเขียนพยัญชนะท้ายพยางค์

อักษรที่สืบจากพราหมีหลายแบบใช้วิราม ซึ่งเป็นเครื่องหมายตัดสระประจำพยัญชนะ หรือเขียนพยัญชนะซ้อนกัน แต่ภาษาจามมีรูปท้ายพยางค์เฉพาะ ꩁ จึงเป็นส่วนหนึ่งของระบบสะกด ไม่ใช่รูปตกแต่งของ ꨈ ประวัติการใช้อักษรจามยังแตกต่างกันไปตามภูมิภาคด้วย ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ธรรมเนียมต้นฉบับของชาวจามมุสลิมบางกลุ่มในกัมพูชาหันไปใช้ยาวี ซึ่งเป็นอักษรที่มีต้นกำเนิดจากอาหรับ ชุมชน Imam San สืบสานต้นฉบับอักขระสระก ซึ่งใช้อักษรจาม ในฐานะส่วนหนึ่งของอัตลักษณ์ชุมชน นี่คือประวัติการใช้อักษรจามในชุมชนต่าง ๆ ส่วน ꩁ เป็นรูปท้ายพยางค์ของภาษาจามตะวันออก