อักษรละติน e ตัวพิมพ์เล็กแบบประกอบ

โดยทั่วไปหมายถึง e ที่อยู่เหนือสระก่อนหน้า ในภาษาเยอรมันเชิงประวัติศาสตร์ aͤ, oͤ และ uͤ มักแทนรูปสะกดเก่าที่พัฒนามาเป็น ä, ö และ ü ในเอกสารภาษาเยอรมันสูงกลาง อักษรตัวยกที่เกี่ยวข้องอาจใช้แทนสระประสมหรือความแตกต่างในการสะกดด้วย จึงควรอ่านทั้งคำก่อนตีความเครื่องหมายนี้

บริบททางประวัติศาสตร์ที่มีหลักฐานรองรับคือธรรมเนียมการเขียนต้นฉบับภาษาเจอร์แมนิกในยุคกลาง ในศตวรรษที่ 15 มีการใช้ e ตัวยกเหนือหรือหลังสระในการสะกดภาษาเยอรมัน และรูปอุมเลาต์ที่มีสองจุดเกิดขึ้นภายในศตวรรษที่ 18 e ตัวยกช่วยคงรูปสะกดเก่าให้เห็น แทนที่จะแทนด้วยอักษรสมัยใหม่

ฉบับเรียบเรียงข้อความประวัติศาสตร์อาจคง aͤ ไว้เพื่อถอดตามต้นฉบับ หรือเปลี่ยนเป็นรูปอ่านสมัยใหม่เมื่อความหมายชัดเจน กลุ่มอักษรตัวยกยังใช้ในบางภาษาจนถึงศตวรรษที่ 19 ปัจจุบันเป็นสัญกรณ์เฉพาะทางสำหรับข้อความประวัติศาสตร์ ไม่ใช่การเขียนทั่วไป

พิมพ์ ͤ อย่างไร?

พิมพ์อักษรฐานก่อน แล้วจึงพิมพ์ U+0364 หากต้องการ uͤ ให้พิมพ์ u ตามด้วย ͤ เครื่องหมายจะเกาะกับอักษรก่อนหน้า

ถ้าเครื่องหมายอยู่ผิดตำแหน่ง ฟอนต์อาจจัดวางอักขระประกอบไม่ถูกต้อง ฟอนต์สำหรับข้อความประวัติศาสตร์อาจวางได้ดีกว่า หากการจัดตำแหน่งแบบ OpenType รบกวน การแทรก U+034F ที่มองไม่เห็นไว้ก่อนเครื่องหมายอาจช่วยได้

เมื่อต้องแปลงข้อความ ให้ประมวลผล aͤ, oͤ และ uͤ เป็นชุดอักขระก่อนแปลงเป็น ä, ö และ ü การถอดความแบบรักษาต้นฉบับซึ่งคงรูปสะกดเดิมไว้อาจต้องเก็บชุดอักขระต้นฉบับไว้