Kropka górna

Znaczenie zależy od otaczającego zapisu. Bopomofo to zapis fonetyczny służący do zapisywania sylab mandaryńskich; ˙ oznacza ton lekki, czyli neutralny. Tajwańskie Ministerstwo Edukacji umieszcza go nad znakami Bopomofo w tekście pionowym, a przed nimi w poziomym.

Samotne ˙ nie wskazuje, o jaki zapis chodzi. Sąsiednie litery, wzór lub wskazówki wymowy pokazują, czy oznacza ton, dźwięk, czy działanie matematyczne.

Skąd wzięła się kropka nad literą?

Zachowany syryjski system oznaczania samogłosek używał kropek nad samogłoskami i pod nimi co najmniej od V wieku. Syryjski to język aramejski; kropki pomagały odróżniać słowa z różnymi samogłoskami podczas głośnego czytania ważnych tekstów. Syryjskie oznaczanie samogłosek wpłynęło na arabską wokalizację, a tradycja hebrajska z Tyberiady stosowała własne rozmieszczenie kropek.

Na początku XV wieku w czeskim zapisie stosowano punctus rotundus, okrągłą kropkę nad zmiękczonymi spółgłoskami. Później tę rolę przejął haczyk (ˇ), mały znak w kształcie klina. Staroirlandzki, dawna forma języka irlandzkiego, używał kropki górnej do oznaczania lenicji, czyli osłabienia spółgłoski; nad f mogła wskazywać, że litera jest niema. W matematyce kropka nad zmienną oznacza pochodną względem czasu, czyli tempo zmiany tej wielkości.

Dlaczego ˙ nie przylega do litery?

Bo ˙ zajmuje własne miejsce w tekście. To znak odstępowy, więc nie łączy się z sąsiednią literą. Odstęp i wysokość mogą zależeć od kroju pisma. Łącząca kropka górna (◌̇) służy wtedy, gdy kropka ma przylegać do litery.