พยางค์ฮันกึล Ej

엦 เป็นบล็อกพยางค์ ไม่ใช่คำที่สมบูรณ์ในตัวเอง

เมื่อแยก 엦 เป็นจาโม จะมีสามส่วน: ᄋ เป็นพยัญชนะต้น ᅦ เป็นสระ และ ᆽ เป็นพยัญชนะท้าย จาโมคือตัวอักษรพยัญชนะและสระแต่ละตัวในฮันกึล บล็อกนี้ทำหน้าที่เป็นหนึ่งพยางค์ที่เขียนในคำภาษาเกาหลี ส่วนการสะกดรอบข้างเป็นตัวกำหนดความหมายของคำ

บนแป้นพิมพ์ภาษาเกาหลี ให้ป้อน ㅇ แล้วตามด้วย ㅔ และ ㅈ; วิธีป้อนข้อมูลภาษาเกาหลีจะรวมเป็นบล็อกพยางค์เดียว

ฮันกึลทำให้ผู้คนเข้าถึงการเขียนภาษาเกาหลีได้มากขึ้น

ฮันกึลพัฒนาขึ้นในสมัยพระเจ้าเซจงเมื่อปี 1443 หนังสือฮุนมินจองอึมซึ่งตีพิมพ์ในปี 1446 อธิบายหลักการและจุดประสงค์ของระบบเขียนใหม่นี้ ก่อนมีฮันกึล การเขียนภาษาเกาหลีอาศัยอักษรจีนและวิธีดัดแปลงอักษรเหล่านั้นให้ใช้กับภาษาเกาหลีที่เรียกว่า Idu, Gugyeol และ Hyangchal หลายคนเรียนรู้วิธีเหล่านี้ได้ยาก ฮันกึลจึงเป็นวิธีเขียนภาษาเกาหลีที่เข้าถึงได้ง่ายกว่า

สิ่งพิมพ์ฮันกึลยุคแรกมีคัมภีร์พุทธศาสนา ต่อมามีตำราขงจื๊อและงานที่ให้ความรู้เชิงปฏิบัติ ฮันกึลกลายเป็นระบบเขียนประจำชาติอย่างเป็นทางการในปี 1894 และสูญเสียสถานะนี้ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นในปี 1910 นี่คือประวัติของระบบเขียน ไม่ใช่ความหมายทางประวัติศาสตร์เฉพาะของ 엦