Hangul-lettergreep 깺

Het schrijft één Koreaanse lettergreep; het woord geeft de betekenis.

깺 combineert de gespannen beginmedeklinker ㄲ, de klinker ㅐ en de eindcluster ㅄ in één Hangul-blok. Het schrijft één lettergreep; de betekenis komt van het Koreaanse woord waar die bij hoort.

Een lettertype past de onderdelen in een vierkant lettergreepkader, waardoor de ruimte en verhoudingen kunnen verschillen. Unicode kan dezelfde lettergreep ook opslaan als verbindende jamo: losse Hangul-letters die samen een lettergreep vormen. Als een app die delen los toont, is dat een ontlede spelling en geen ander teken.

Waarom staat Hangul in blokken?

Elk blok brengt de onderdelen van één Koreaanse lettergreep samen.

Hangul werd in 1443 ontworpen; Hunminjeongeum, de tekst die het schrift introduceerde en uitlegde, werd in 1446 afgekondigd. Het moest gewone mensen helpen gesproken Koreaans makkelijker te schrijven: een blok voegt een beginmedeklinker en klinker samen, met eventueel een eindmedeklinker.

De basissyllabe 깨 staat in Koreaanse teksten uit 1459 en 1489: het boeddhistische werk 월인석보 en de medische gids 구급간이방언해. Die vermeldingen gaan over 깨, niet over 깺; beide delen ㄲ en ㅐ, maar 깺 voegt eindcluster ㅄ toe.

In de loop van de geschiedenis veranderden de publieke namen en status van Hangul. Oudere namen waren 언문, wat volksschrift betekent, en het kleinerende 암글, wat vrouwenschrift betekent; Hangul werd de moderne naam van het schrift.

Hoe klinkt de eindcluster ㅄ?

De klank hangt af van wat erop volgt.

Aan het woordeinde of voor een andere medeklinker wordt de eindcluster ㅄ vereenvoudigd tot een korte p-klank, de waarde die ㅂ weergeeft. Voor een klinker kan het ㅅ-deel naar de volgende lettergreep verschuiven. Daarom geldt niet één uitspraak voor elk woord met 깺.