Sylaba hangul 욾

욾 to jeden blok sylabowy hangulu; znaczenie wynika z całego słowa.

Tworzą je jamo: początkowa spółgłoska ㅇ, samogłoska ㅜ i końcowa grupa ㄿ. Ta grupa na końcu sylaby to batchim, czyli pozycja spółgłoski końcowej. Etykieta „ulp” opisuje zapis bloku, a nie jego tłumaczenie. Jeśli elementy pojawiają się osobno jako ㅇㅜㄹㅍ, metoda wprowadzania nie połączyła jamo — to nie jest ten sam złożony blok sylabowy.

Dlaczego litery hangulu układa się w bloki?

Hangul łączy litery w bloki, aby zapisywać koreańskie sylaby. Pierwsza zachowana wzmianka o jego utworzeniu pochodzi z 1443 roku, a w 1446 roku ukazała się książka objaśniająca pismo. Hangul był systemem zapisu dostosowanym do koreańskiej mowy, dzięki czemu nie trzeba było polegać na chińskich znakach.

Przed hangulem koreański zapisywano chińskimi znakami w systemach takich jak Idu, Hyangchal i Gugyeol, które przystosowywały je do zapisu koreańskiego. Później hangul współistniał z Hanja — chińskimi znakami używanymi w koreańskich tekstach — w książkach i dokumentach publicznych, zanim rozpowszechnił się zapis wyłącznie hangulem. Jamo są elementami składowymi; czcionki drukarskie, maszyny do pisania i fonty cyfrowe zachowały układ blokowy, zmieniając proporcje i położenie tych elementów.