เครื่องหมายเสียงระดับเรียบของอักษรจีน

ใช้ระบุประเภทเสียงระดับเรียบในระบบเสียงโบราณ ระบบจีนโบราณแบ่งเสียงเป็นสี่ประเภท ได้แก่ เสียงระดับเรียบ เสียงขึ้น เสียงลง และเสียงเข้า ไม่ได้หมายถึงเสียงวรรณยุกต์ที่หนึ่งของภาษาจีนกลางสมัยใหม่ เครื่องหมายนี้บอกวิธีออกเสียงอักษรจีนที่เขียนไว้ ไม่ใช่เครื่องหมายวรรคตอนหรือสัญลักษณ์แสดงอารมณ์

〪 มีที่มาอย่างไร?

เครื่องหมายประกอบการอ่านในต้นฉบับพัฒนามาเป็นเครื่องหมายเสียงวรรณยุกต์ หลักฐานที่เหลืออยู่เริ่มจากเครื่องหมาย 破音 ในต้นฉบับตุนหวงช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 7 ซึ่งใช้แยกเสียงอ่านหรือความหมายที่แปรมาออกจากแบบปกติของอักษร ตำแหน่งของเครื่องหมายเปลี่ยนไปในต้นฉบับยุคหลัง นักวิชาการกำหนดช่วงเปลี่ยนไปสู่เครื่องหมายที่ระบุเฉพาะเสียงวรรณยุกต์ไว้ระหว่างปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9

ต่อมาญี่ปุ่นใช้เครื่องหมายที่เกี่ยวข้องกัน เรียกว่า shōten หรือ “จุดเสียง” ในบันทึกการอ่าน เครื่องหมายเหล่านี้อาจวางข้างอักษรจีนหรือคานะ ซึ่งเป็นอักษรพยางค์ภาษาญี่ปุ่นที่ใช้ช่วยบอกเสียงอ่าน และใช้ระบุเสียงระดับเรียบ เสียงขึ้น เสียงลง และเสียงเข้า จุดหรือวงกลมในหนังสือเก่าอาจเป็นเครื่องหมายวรรคตอน การเน้น หรือคำอธิบายได้เช่นกัน ตำแหน่งในระบบบันทึกเสียงช่วยให้แยกความหมายได้

ทำไม 〪 จึงดูแยกออกมา?

แบบอักษรและการจัดวางกำหนดตำแหน่งของอักขระประกอบ ให้ป้อนหลังอักษรจีนที่ต้องการกำกับ แต่แบบอักษรและระบบแสดงผลจะกำหนดตำแหน่งที่เห็น วงกลมเส้นประในตารางอักขระบางแห่งเป็นเพียงตัวช่วยบอกตำแหน่ง ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของ 〪

เมื่อป้อน 〪 เพียงตัวเดียว อาจเห็นแยกออกมาหรืออยู่ข้างวงกลมเส้นประแทนที่ แบบอักษรที่รองรับอักขระประกอบ CJK ได้ไม่ดีอาจวางตำแหน่งผิด