Spółgłoska z pisma małego kitańskiego

Zapisuje się go jako dź lub dz. Kane stosuje zapis dź, a Wu i Janhunen — dz. To dwie transkrypcje tej samej kitańskiej spółgłoski alfabetem łacińskim, a nie różne znaczenia. Znak oznacza dźwięk w zapisie wyrazu, ale sam nie nazywa żadnego przedmiotu.

Tradycyjne przekazy przypisują Yelü Dieli opracowanie pisma małego około 925 roku. Badanie z 2026 roku wskazuje, że praktyczna standaryzacja mogła nastąpić później; za najstarszy zachowany tekst o pewnym datowaniu uznaje inskrypcję grobową Wugulin Taishi z 1051 roku. Pismo służyło do zapisu języka kitańskiego obok odrębnego pisma wielkiego, było używane za Liao, Qara Khitai i Jin, a później wpłynęło na pismo dżurdżeńskie. Badacze opisują jego formy jako oparte na znakach chińskich, a system fonetyczny jako inspirowany pismem ujgurskim, choć zachowane znaki są do niego mało podobne wizualnie. Znaki dźwiękowe zwykle łączą się w wyrazy ułożone w pionowych kolumnach, więc samo 𘱴 pokazuje tylko fragment zapisu.