Modificatieletter kleine alpha

Het is de verhoogde modificatorvorm van ɑ, de Latijnse fonetische alpha. Fonetische transcriptie is geschreven notatie voor spraakklanken. Daarin kan ᵅ het minder nadrukkelijke deel van een tweeklank aangeven — een klank die van de ene klinker naar de andere beweegt — of een heel kort klinkerachtig element. Het transcriptiesysteem bepaalt de precieze lezing.

Het Oeraals Fonetisch Alfabet (UPA) is een manier om de spraakklanken van Oeraalse talen op te schrijven. Het basisvoorstel voor de transcriptie verscheen in 1901 in het eerste nummer van het Fins-Oegrische taalkundetijdschrift Finnisch-Ugrische Forschungen. Dat jaar hoort bij de gedrukte geschiedenis van het systeem, niet bij de Unicode-codering van ᵅ.

Is ᵅ gewoon een superscript alpha?

Nee. Het is een eigen fonetisch teken, geen gewone opmaak. De verhoogde vorm heeft een rol in de transcriptie; een gewone alpha als superscript opmaken maakt deze modificator niet.

Het neemt een eigen tekenpositie in en hecht zich niet als een accent aan een ander teken. Een vakje voor een ontbrekend teken betekent dat het actieve lettertype geen afbeelding voor ᵅ heeft; het opgeslagen teken blijft hetzelfde.