Litera modyfikująca małą alfę

To podwyższony modyfikator ɑ, łacińskiej litery alfa używanej w zapisie fonetycznym. Transkrypcja fonetyczna to zapis służący do opisywania dźwięków mowy. ᵅ może oznaczać mniej wyraźną część dyftongu — dźwięku przechodzącego od jednej samogłoski do drugiej — albo bardzo krótki element samogłoskowy. Dokładną interpretację określa dany system transkrypcji.

Uralski alfabet fonetyczny (UPA) służy do zapisywania dźwięków języków uralskich. Podstawowa propozycja transkrypcji ukazała się w 1901 roku w pierwszym numerze czasopisma językoznawczego poświęconego ugrofinistyce, Finnisch-Ugrische Forschungen. Ta data dotyczy drukowanej historii systemu, a nie kodowania ᵅ w Unicode.

Czy ᵅ to tylko alfa w indeksie górnym?

Nie. To odrębny znak fonetyczny, a nie samo formatowanie. Jego podwyższona postać pełni funkcję w transkrypcji; zwykła alfa ustawiona w indeksie górnym nie staje się tym modyfikatorem.

Zajmuje własną pozycję znaku, zamiast przyłączać się do poprzedniej litery jak akcent. Kwadrat oznaczający brak glifu informuje, że aktywna czcionka nie ma rysunku dla ᵅ; zapisany znak pozostaje ten sam.