Tangut-component 147

Het is een structureel onderdeel, geen zelfstandig woord. 𘢒 is een van de componentvormen waarmee grotere Tangut-ideogrammen, oftewel geschreven tekens, worden beschreven en geïndexeerd. ‘Component 147’ is een cataloguslabel, geen uitspraak of vertaling.

Tangutwoordenboeken gebruiken niet één vast componentsysteem. Sommige ordenen tekens op component; het nummer 147 zegt op zichzelf niets over de lezing of betekenis van een groter teken.

Waarom gebruikte het Tangut-schrift componenten?

Ze helpen grotere tekens te beschrijven en te vinden. Onderzoekers gebruiken componentvormen en de schrijfvolgorde in moderne woordenboeken en glossaria, en in Ideographic Description Sequences (IDS): tekenreeksen die laten zien hoe een teken is opgebouwd. 𘢒 kan daarin als structureel element dienen; de rol hangt af van het grotere teken en het gebruikte systeem.

Hoe ontwikkelde het Tangut-schrift zich?

Het werd gemaakt voor een staat en diens geschreven cultuur. Het Tangut-schrift ontstond rond 1036 onder heerser Li Yuanhao van Westelijke Xia, toen de staat een schrift ontwikkelde voor de Tangut-taal, waaronder een project voor een boeddhistische canon. In de periode van Westelijke Xia (1038–1227) werd het gebruikt voor boeddhistische teksten, Chinese vertalingen, wereldlijke werken, inscripties en manuscripten.

Midden 12e eeuw analyseerde Wén Hǎi (‘Zee van tekens’), een woordenboek in het Tangut, tekens door hun onderdelen te vergelijken met die van andere Tangut-tekens. Het Tangut-ontwerp nam compositieprincipes over uit het Chinese schrift en naburige Khitan-schriften, maar gaf een andere taal weer. Het schrift bleef na de val van Westelijke Xia in gebruik; moderne componentlijsten ondersteunen onderzoek en opzoekwerk.