Tangut-teken 𗯸

De context bepaalt of het een woord betekent of een klank weergeeft.

De index van Li Fanwens Tangut-woordenboek koppelt het lexicale gebruik van 𗯸 aan het Chinese teken 智, ‘wijsheid’ of ‘intelligentie’. De gereconstrueerde oude Tangut-uitspraak is wetenschappelijk genoteerd als tsow, ongeveer als ‘ts’ gevolgd door een o-klank die naar oe glijdt.

Een studie uit 2025 beschrijft een boeddhistische passage waarin 𗯸, met de Tangut-lezing pã¹, het Sanskriet paṃ weergeeft: een lettergreep die eindigt met een nasale klank, waarbij lucht ook door de neus stroomt. Daar vervangt het 𗴟, waarvan de gereconstrueerde lezing wetenschappelijk wordt genoteerd als pja¹, ongeveer een p-klank gevolgd door een korte j-klank en a. De studie geeft geen reden voor deze keuze.

Waar komt 𗯸 vandaan?

Het hoort bij het Tangut-schrift, dat voor de Tangut-taal is gemaakt.

Een Tangut-woordenboek met de naam Zee van het schrift, geordend op rijm — klankpatronen aan het einde van woorden —, vermeldt 𗯸 bij ingang 30.252. Het werk dateert uit de 12e eeuw. De ingang toont dat het teken toen al bestond, maar niet wanneer het is ontstaan. Unicode codeerde het in 2016; dat is de opname in een computerstandaard, niet de oorsprong.

Het Tangut-schrift komt voor in woordenboeken, literatuur en boeddhistische vertalingen. In deze boeddhistische passage staat een Tangut-teken voor een Sanskrietklank: een specifieke keuze bij het vertalen.