Selektor wariantu 11

Żąda wariantu glifu tylko w określonej sekwencji. Selektor wariantu występuje po znaku bazowym; tylko określone pary znaku bazowego i selektora wpływają na wyświetlanie. Numer nie jest uniwersalnym ustawieniem stylu: ten sam selektor może działać inaczej zależnie od znaku bazowego, a nieobsługiwane pary są ignorowane.

Selektory wariantu zaprojektowano z myślą o zwykłym tekście, gdy rozróżnienie formy zapisu było ważne, ale nie wymagało osobnego znaku — na przykład w matematyce, piśmie mongolskim czy ideogramach chińskich, japońskich i koreańskich. Propozycja Unicode z 2000 roku opisuje trzy mongolskie selektory obecne już w Unicode 3.1.1 oraz większy ogólny zestaw zaakceptowany do zgłoszenia; Unicode 3.2 (2002) poświęcił temu mechanizmowi osobną sekcję.

Inne selektory wariantu mają odrębne zadania: wolne selektory mongolskie kształtują formy w tym piśmie, a uzupełniające selektory ideograficzne obsługują zarejestrowane warianty znaków chińskich, japońskich i koreańskich. VS15 i VS16 wybierają prezentację tekstową lub emoji dla obsługiwanych znaków bazowych. VS11 nie przejmuje tych funkcji tylko dlatego, że również jest selektorem.

Co oznacza samo VS11?

Samo nie przekazuje czytelnej wiadomości. Jeśli wiadomość zawiera tylko VS11, nie ma znaku bazowego, który można zmodyfikować. Zwykle pozostaje niewidoczny; może go pokazać narzędzie diagnostyczne ujawniające ukryte znaki. Jeśli występuje po widocznym tekście, sprawdź parę: nieobsługiwane pary nie mają określonego wpływu na wyświetlanie.

Dane Unicode 17.0.0 z 2025-07-30 nie zawierają sekwencji FE0A ani w danych o ustandaryzowanych wariantach, ani w danych o wariantach emoji. VS11 nie przełącza między emoji i tekstem ani nie jest ogólnym poleceniem stylu.