Selektor wariantu 14

To niewidoczny selektor, a nie symbol z własnym przekazem.

Selektory wariantu pozwalają zażądać określonej postaci glifu w zwykłym tekście, gdy nie da się przekazać formatowania tekstu wzbogaconego albo jest to niewygodne. Standard Unicode podaje mongolskie formy liter i ideogramy CJK (znaki chińskie, japońskie i koreańskie) jako przykłady takich różnic. Dokument roboczy Unicode z 2000 roku proponował zakres FE00–FE0F, który obejmuje FE0D.

W 2026 roku listy Unicode wariantów standaryzowanych i sekwencji wariantów emoji nie zawierają sekwencji z FE0D, więc nie ma zdefiniowanego wariantu do wybrania.

Dlaczego FE0D wygląda na pusty?

Sam FE0D nie ma widocznej postaci.

Sekwencja wariantowa to znak bazowy, po którym bezpośrednio występuje selektor. Unicode określa, że nieobsługiwane selektory powinny pozostać niewidoczne i być ignorowane, a znak bazowy ma pozostać bez zmian. Losowe dodanie FE0D po znaku nie jest ogólnym poleceniem zmiany kroju pisma ani wyglądu emoji.

Jak używać FE0D?

Używaj go tylko wtedy, gdy specyfikacja określa dokładnie tę parę.

Selektor wariantu wpływa tylko na bezpośrednio poprzedzający znak bazowy w zdefiniowanej sekwencji. FE0E żąda prezentacji tekstowej, a FE0F prezentacji emoji dla obsługiwanych znaków bazowych; te role nie należą do FE0D.

Podczas diagnozowania ciągu sprawdź jego punkty kodowe: FE0D może być obecny, nawet jeśli wyświetlany tekst wygląda tak samo.