ตัวเลือกความแปรผัน 14

เป็นตัวเลือกที่มองไม่เห็น ไม่ใช่สัญลักษณ์ที่มีข้อความในตัว

ตัวเลือกความแปรผันช่วยให้ข้อความธรรมดาระบุรูปอักขระเฉพาะได้ เมื่อไม่สามารถส่งต่อข้อความที่จัดรูปแบบอย่างละเอียดหรือทำได้ไม่สะดวก มาตรฐาน Unicode ยกตัวอย่างรูปอักษรมองโกเลียและอักษรอุดมคติ CJK (อักษรจีน ญี่ปุ่น และเกาหลี) ซึ่งเป็นความแตกต่างที่ตัวเลือกเหล่านี้ระบุได้ เอกสารทำงานของ Unicode ในปี 2000 เสนอช่วง FE00–FE0F ซึ่งมี FE0D รวมอยู่ด้วย

ในปี 2026 รายการรูปแบบมาตรฐานและลำดับความแปรผันของอีโมจิใน Unicode ไม่มีลำดับที่ใช้ FE0D จึงไม่มีรูปแบบที่กำหนดไว้ให้เลือก

ทำไม FE0D จึงดูว่างเปล่า?

ตัวมันเองไม่มีรูปร่างที่มองเห็นได้

ลำดับความแปรผันประกอบด้วยอักขระฐานตามด้วยตัวเลือกทันที Unicode ระบุว่าตัวเลือกที่ระบบไม่รองรับควรมองไม่เห็นและถูกละเว้น ทำให้อักขระฐานไม่เปลี่ยน การใส่ FE0D ต่อท้ายอักขระใดก็ได้จึงไม่ใช่คำสั่งทั่วไปสำหรับเปลี่ยนแบบอักษรหรือรูปแบบอีโมจิ

ควรใช้ FE0D อย่างไร?

ใช้เมื่อข้อกำหนดระบุคู่นั้นไว้อย่างชัดเจนเท่านั้น

ตัวเลือกความแปรผันมีผลกับอักขระฐานที่อยู่ติดก่อนหน้าภายในลำดับที่กำหนดไว้เท่านั้น FE0E ใช้ขอการแสดงแบบข้อความ และ FE0F ใช้ขอการแสดงแบบอีโมจิสำหรับอักขระฐานที่รองรับ หน้าที่เหล่านี้ไม่ใช่ของ FE0D

เมื่อแก้ปัญหาข้อความ ให้ตรวจสอบรหัสจุดของอักขระ: อาจมี FE0D อยู่แม้ข้อความที่แสดงจะดูไม่เปลี่ยน